Arno
Ambiance in de keet
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Oude wijn behoeft geen krans. Oostendenaar Arno Hintjens schreef in de eerste helft van de jaren tachtig Belgische rockgeschiedenis met T.C. Matic, en stortte zich daarna op een boeiende solocarrière. Eerder dit jaar verblijdde hij ons al met een sterk nieuw album, ‘Jus De Box’, en begin juni stond hij twee avonden op rij het beste van zichzelf te geven in een uitverkochte Ancienne Belgique. En voor het beste van Arno maken wij nog altijd met plezier de verplaatsing naar onze en “zijn” hoofdstad.
In Brussel heeft de zanger immers al een tijdje een nieuwe thuis gevonden en was hij vorig jaar bijvoorbeeld nog de gangmaker achter het 0110 evenement. Op zijn recente cd zingt Arno zowel in het Frans, het Engels als in zijn "moedertaal" Oostends. Na voorjaarstoernees in Oost-Europa en Noord-Amerika keerde hij met de twee langverwachte concerten in de AB terug naar zijn vaderland en de fans ontvingen hem hier dan ook met open armen.
Blues, funk, rock, chanson, … Het maakt allemaal deel uit van Arno’s unieke persoonlijke stijl, waarmee hij nu al ruim twintig jaar een trouw publiek aan zich weet te binden. Een publiek dat zich bovendien keer op keer maar wat graag laat veroveren door het podiumbeest dat Arno à fond is: hij geeft dan misschien soms een ietwat nonchalante indruk, maar de présence en bezieling druipen er met liters tegelijk van af.
Bijgestaan door een uitstekende band - met een aparte vermelding voor Geoffrey Burton (gitaar) en T.C. Matic-oudgediende Serge Feys (keyboards) - gaf “le plus beau” er vrijdagavond weer een ferme lap op. In het eerste deel van de show was er uiteraard de nodige aandacht voor het nieuwe werk. Uitschieters waren de meezingsingle Mourir à Plusieurs, het erg levendige Miss Amérique en de meeslepende ballade Help Me Mary. Ook bij de oudere nummers op de setlist opteerde Arno voor een goede dosering van uitgelaten (Mon Sissoyen) en ingetogen momenten (Lonesome Zorro), volgens het beproefde “voor elk wat wils”-recept.
De uitmuntende finale van het optreden bevatte, naast onvervalste pareltjes als Les Yeux De Ma Mère, Ratata en Bathroom Singer ook een stevige greep uit het vorig jaar heruitgebrachte debuutalbum van T.C. Matic. Tracks als het onweerstaanbare With You en de fuifklassieker Oh La La La klinken vijfentwintig jaar na dato nog steeds even begeesterend. Bij de bissen kregen we er zowaar ook nog L’Union Fait La Force (inclusief een politieke oproep in het zicht van de parlementsverkiezingen van 10 juni) bovenop en het onvermijdelijke Les Filles Du Bord De Mer zette daarna de kroon op het werk.
Arno mag dan wel een kleintje hebben (zoals hij zelf zingt in Putain Putain), hij is en blijft zonder enige twijfel een van onze grootste artiesten. Dat bewees hij dit weekend andermaal met brio. De toekomst lacht hem alvast toe en op vrijdag 26 oktober staat hij zelfs voor het eerst in zijn gevulde loopbaan op de planken van Vorst Nationaal.