Macy Gray
Vonken maar geen vuur
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Impulsiviteit, het kan in je voor- maar ook in je nadeel spelen. Zo besloten wij pas in laatste instantie het Belgische zaalconcert van Macy Gray mee te pikken, woensdag in een alweer tot de nok gevulde Ancienne Belgique. Een en ander draaide uit op een amusante, zij het geen onvergetelijke avond. We hadden niets minder dan muzikaal vuurwerk verwacht van deze Amerikaanse spetter in Brussel, maar kregen jammer genoeg slechts enkele vonken van haar talent te zien en horen.
Macy Gray laat in 1999 voor het eerst van zich horen met ‘On How Life Is’, een album dat wereldwijd meer dan zeven miljoen keer over de toonbank gaat. Ze maakt flink wat indruk en scoort bijgevolg ook een aantal hits in de daaropvolgende jaren met een eigenzinnige mélange van urban soul, psychedelische funk, hiphop en rock. De zwarte zangeres, die over één van de meest herkenbare stemmen in haar niche beschikt, is daarenboven niet op haar mooie mondje gevallen en dat vertaalt zich in songteksten met veel seksuele toespelingen.
Bezig bijtje Macy hield zich de voorbije jaren onder andere bezig met acteer- en liefdadigheidswerk (ten gunste van de slachtoffers van de orkaan Katrina) en kwam daarnaast ook op de proppen met een eigen kledinglijn en muziekschooltje. Op albumgebied hoorden we lange tijd niets meer van haar, tot ze onlangs weer de studio indook met hippe vogels als will.i.am van Black Eyed Peas en Justin Timberlake om naar buiten te komen met haar eerste cd sinds vier jaar. ‘Big’ heet het resultaat, en dat is tevens een goede omschrijving van haar nieuwe liveshow.
Wat de groepsbezetting betreft dan toch, want naast mevrouw Gray stond er heel wat schoon volk te blinken op het podium van de AB. Het meest in het oog springend bij de acht muzikanten waren ongetwijfeld de twee in velerlei opzicht verschillende maar qua sensualiteit alvast aan elkaar gewaagde backingzangeressen, alsook de al even knap ogende toetseniste van dienst. Alledrie kregen ze woensdag een gesmaakt solospotje tijdens het concert, waarbij ze bewezen ook op vocaal gebied hun mannetje te kunnen staan.
Maar dé blikvanger was vanzelfsprekend Macy Gray zelve, die zich tegenwoordig een nogal androgyn aandoend imago heeft aangemeten. Evenals op de jongste editie van Pinkpop verscheen ze op de bühne met kortgewiekte haren en in een zwart maatpak gestoken, compleet met wit hemd plus das. De diva loodste haar professioneel spelende begeleidingsband (die trouwens al vroeg in de set uitgebreid werd voorgesteld aan het publiek) door een selectie van oud en nieuw werk, die weliswaar niet onaardig klonk maar ook niet echt wist te imponeren. Bovendien werd door de soms lange pauzes tussen de nummers de vaart enigszins uit het optreden gehaald. Een euvel dat franke Macy op een bepaald moment meende te moeten oplossen door een vrij ongeïnspireerde uiteenzetting over het verschil tussen seks en liefde in te lassen.