The Sonics
Here are the Sonics, 40 jaar later
Veerle Vermeulen
Handelsbeurs, Gent — 7 april 2010
Soms moet je kansen grijpen als ze zich voordoen. In 2008 deden The Sonics het Sjockfestival in Gierle aan. En voor iedereen die de toenmalige afspraak met de verpersoonlijking van de garagerock gemist had, werd op Paasmaandag een herkansing geboden in de Handelsbeurs in Gent.
Wie met veel kabaal het concert op gang mocht trekken, was The Wrong, een "nieuwe", Gentse band. Maar dat leverde al snel een déjà-vugevoel op: de meeste bandleden zijn namelijk geen nieuwkomers en stammen uit bands als Soapstone, Ultrasonic 7 en Fifty Foot Combo.
Zo veel podiumervaring op een hoopje en toch liep het hier en daar mank. The Wrong is namelijk gezegend met twee verdienstelijke zangers, alleen jammer dat dat soms van het goede te veel is. Twee zangers en minstens evenveel ego’s, dat moet wel botsen. In plaats van de zang tweestemmig te maken of nog meer gebruik te maken van "mondmuziekskes", kreeg het publiek het gevoel dat het een keuze tussen beiden moest maken.
De zangers van the Wrong hadden voor de gelegenheid trouwens hun beste oerkreten uit de kast gehaald. Maar de meest legendarische kreten komen natuurlijk uit het keelgat van Sonics-zanger Gerry Roslie. Het publiek stond dan ook ongeduldig te wachten op wat komen moest: een weerzien met The Sonics.
Het begin van hun set was eerder rommelig. De stem van Roslie moest duidelijk warmlopen en (oorspronkelijke) gitarist Larry Parypa had het moeilijk om zijn instrument gestemd te krijgen.
Maar daar was de setlist blijkbaar op voorzien: net op tijd nam Freddie Dennis de touwtjes in handen en toverde een rauw Cinderella uit zijn strot. Na de eerste vier maten was iedereen zijn komische uiterlijk vergeten en kwam de zaal in razendsnel tempo op de juiste temperatuur.
Even later was ook Roslie opgewarmd en besloten the Sonics het publiek te trakteren op een rondje favorieten. Have Love, Will Travel natuurlijk, maar ook Boss Hoss, The Hustler of Money scoorden erg goed. Zeer verstandig trouwens om Roslie waar mogelijk te sparen en de zang regelmatig aan Dennis over te laten.
Zelfs drummer Ricky Lynn Johnson mocht op voortreffelijke wijze Don’t Be Afraid Of The Dark inzetten. En dat terwijl (oorspronkelijke) saxofonist Rob Lind zijn instrument bezwerend liet gieren, blazen en bijten.
Dat the Sonics in 1968 uiteenvielen, en pas sinds enkele jaren opnieuw samen spelen, hoor je ook. Ze spelen nog steeds zoals toen: rauw en weinig professioneel met heel wat valse noten, verkeerd ingeschatte ritmes of foute breaks. Maar ze hebben tegelijk hun plezier bewaard en dat werkt aanstekelijk.
Het publiek floot hen dan ook tot tweemaal toe terug voor de grootste hits Psycho, The Witch en Strychnine. Op gezegende leeftijd zingen over meisjes, auto’s en satan, het zou voor meer mensen een doel moeten zijn.