The Triffids - A Secret In The Shape Of A Song

Hoe beschrijf je een meer dan drie uur durende wals door de tijd? Heb je het over die man op de eerste rij, die met bevende lippen elk woord meeprevelde? Over de twee oude vrienden die, arm en pint in de lucht, luidkeels “Old and lonely, dirty and cold – would you please take me home?” meelalden?  Over de onderhoudende en onnozele gastheer? Over Graham Lee die bubbels vroeg en kreeg tijdens de eerste bis? Een hele pagina vullen met namen van artiesten, gastzangers, albums en liedjes heeft weinig zin.

Een van de mooie dingen aan deze avond met The Triffids was dat de klassieke structuur van een concert overboord werd gegooid. Behalve het groepje piepjonge Limburgse tieners dat een drietal nummers speelde, was er niet echt sprake van een voorprogramma. The Triffids begonnen gewoon, vloeiden over in The Blackeyed Susans en weer terug naar de originele band. Ondertussen wisselden gastzangers en muzikanten elkaar af. Soms een beetje rommelig, maar bijna altijd bijzonder sterk.

Het eerste kippenvelmoment van de avond kwam er toen Jill Birt Tarrilup Bridge zong. Haar zachte, aarzelende stem klonk emotioneel en zorgde voor een ijzingwekkende sfeer. Ook Graham Lee en drummer Alsy MacDonald namen nu en dan de microfoon ter hand. Hun ingetogenheid en onvaste stem verraadden het gemis van McComb. Dat is niet erg. Een van de sterktes van deze band is net dat ze hun overleden frontman niet proberen te vervangen of weg te steken, maar dat ze hem net proberen te vieren met hun songs.

Van de gastzangers wisten we vooral Mark Snarski en Simon Bread te appreciëren. De diepe, doordringende basstem van Snarski bracht ons een onovertroffen Bury Me Deep in Love. En Bread scheerde met zijn intense performance soms rakelings langs de geest van McComb. Ook de warme jazzstem van Melanie Oxley kon ons wel bekoren, al was het publiek dikwijls vervelend rumoerig tijdens haar optreden.

De verrassing van de avond was echter Stef Kamil Carlens. Al van bij de eerste noot van Personal Things rockten The Triffids als vanouds en ging het bij momenten behoorlijk hard. Carlens’ demonen maakten ook Trick of the Light een song om in te kaderen. Een apotheose volgde met een spookachtige versie van Lonely Stretch.

Hoe beschrijf je dit? Die avond? Wat baat een beschrijving van Robert McComb, die een beetje ongemakkelijk kinderfoto’s van zijn broer toont? Nee. U had erbij moeten zijn. En niet zo’n beetje, maar van de eerste tot de allerlaatste seconde. Laat de tweede avond (op zaterdag 17 april) en de aftershow (op zondag 18 april) zeker niet aan u voorbij gaan.

The Triffids is een Australische postpunk band die bestond tussen 1978 en 1989. Met hun poëtische, melancholische songs boekten ze vooral succes in hun thuisland en in België. Na de split van de band speelden hun leden in bands als The Blackeyed Susans, The Red Ponies en Nick Cave and the Bad Seeds.

In 1999 overleed zanger en frontman David McComb aan de gevolgen van een heroïneverslaving, de harttransplantatie die hij enkele jaren eerder onderging en een auto-ongeval enkele dagen eerder.

In 2006 stond de band voor het eerst in 17 jaar weer samen op het podium in kc België in Hasselt als hommage aan hun overleden frontman. De zang werd toen verzorgd door de bandleden zelf en door enkele gastzangers.

In 2010 bestond de gastenlijst uit onder andere The Blackeyed Susans, Robert en Mark Snarski, Warren Ellis, Mick Harvey, Melanie Oxley, Chris Abrahams, Adrian Hofman, Simon Bread, Harald Vanherf en Stef Kamil Carlens.