Tunng

Het openingsnummer Don’t Look Down Or Back toonde al onmiddellijk waar Tunng al jaren voor staat: vrolijke folktronica, gespeeld met een onmetelijk enthousiasme. Bovendien klonk dit nummer, net als het grootste deel nummers die ‘And Then We Saw Land’ sieren, een stuk volwassener en meer doordacht.

Toch is een portie opgewekte naïviteit nooit veraf bij Tunng. Mooi voorbeeld daarvan was het uiterst meezingbare Hustle, aanstekelijke tamboerijnen en andere rinkelende objecten inclusief, net zoals bij vele andere nummers. En toen gevraagd werd vrolijk mee te klappen, merkten we dat we dit vreemd genoeg al spontaan aan het doen waren.

Ook oudere nummers werden niet geschuwd. Wij onthielden vooral Bodies, Jenny Again en afsluiter Bullets, een nummer met een iets donkerdere intro dan een doorsnee Tunngnummer, maar dat even aanstekelijk klonk in het refrein. Wat ons betreft een bijzonder mooie keuze om de set mee af te ronden.

Toch is het vooral By Dusk They Were In The City dat nog even zal nazinderen. Die song werd door leadvocalist Mike met veel bravoure gebracht. Vanwege zijn grappige bril en zijn overweldigende gitaarsolo waanden we ons even op een ander concert. Bij wijze van excuus deelde hij nog snel even mee dat hij zich ook graag eens laat gaan. En wie zijn wij om hem tegen te spreken?

Dezelfde charismatische frontman deed ons bij de intro van Santiago trouwens de belofte ooit een nummer over Brussel te schrijven. Als we braaf zouden zijn tenminste.

Tunng speelde woensdagavond een zeer mooie, afgewerkte en afwisselende set. Met een ontembaar enthousiasme en een allesoverheersende levensvreugde. Deze groep paste perfect bij de mooie ontluikende zomer en mag absoluut nog even in ons hoofd verder klinken. En dat nummer over Brussel verwachten wij op de volgende plaat, waar we nu al reikhalzend naar uitkijken.