The New Pornographers

Big in Belgium. Een predicaat dat wel eens smalend wordt gebruikt. Of The New Pornographers big in Belgium zijn, valt te betwijfelen. Een “grote” groep wordt immers niet weggestopt in de Rotonde van de Botanique. Niet dat je de aanwezigen daarover zult horen klagen. Dit blijft een van de leukste zalen in België voor zulke concerten.

Er zijn nochtans plaatsen waar The New Pornographers wel degelijk big zijn. In hun moederland, Canada bijvoorbeeld waar ze zalen als het Sportpaleis moeiteloos vol doen lopen. Ze hebben dan ook al een stevige reputatie opgebouwd evenals een repertoire van vijf albums (waarvan een liveplaat). Neko Case, het ad-interimlid, is er vanavond niet bij. Ongetwijfeld heeft zij het te druk met de promotie van haar nieuwe soloalbum. Maar dat laten de liefhebbers niet aan hun hart komen. Ook zonder haar zijn de Belgische fans blij eindelijk deze band nog eens aan het werk te kunnen zien.

Twintig nummers krijgen de volgelingen te horen. Twintig nummers verdeeld over drie delen: een hoofdmoot en twee bisrondes. Twintig nummers die vlot aan elkaar worden geknoopt tot een goed popconcert. Aanvankelijk wordt er weinig gecommuniceerd met het publiek buiten een karig “Merci” tussen twee nummers door. Maar de laaiend enthousiaste reacties van een geduldig publiek maken uiteindelijk de tongen toch wat losser.

Verwacht (in Europa tenminste) geen groot spektakel van de band. De zes leden staan netjes verspreid over het podium met (solo)gitarist Todd Fancey die bewust op de achtergrond blijft ten voordele van Blaine Thurier, die ook al niet erg opvalt. Maar (ritme)gitarist A.C. Newman (Carl voor de vrienden) en pianiste / accordeonspeelster Kathryn Calder maken er met drummer Kurt Dahle als backing vocalist een juweeltje van een optreden van. Zoals tijdens Testament To Youth In Verse met het hypnotiserende steeds herhaalde “No no no” of een kernachtig Sing Me Spanish Techno. Opvallend zijn de engelenkoortjes zoals tijdens My Rights Versus Yours (de single uit hun laatste album ‘Challengers’). Precies de vocale kracht, die van dit gezelschap uitgaat, maakt van dit concert een must voor elke liefhebber van goede popmuziek.

Vermeldenswaardig is ook de levensechte cover van ELO’s foute discohit Don’t Bring Me Down (een nummer dat ze voor het Franse muziekprogramma Taratata hebben ingestudeerd), die tot groot jolijt van de wat oudere fans het officiële gedeelte van de show afsluit. Tijdens de twee daaropvolgende bisrondes wordt de groep steeds extraverter, hetgeen afstraalt op de muziek met pittige versies van onder andere The Slow Descent Into Alcoholism en Letter From An Occupant.