And Also The Trees
Betoverende melancholie
Jan Vael
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Sommige groepen noemen zichzelf maar wat graag cult omdat het lekker hip klinkt, andere zijn het gewoonweg. Dat laatste geldt ontegensprekelijk voor And Also The Trees, een Engelse band die inmiddels al ruim vijfentwintig jaar actief is maar nooit echt de brede erkenning kreeg die ze verdienen. Zondagavond schitterden ze in een uitverkochte Rotonde.
De liefhebbers van spannende rock en tegendraadse pop met hier en daar een elektronisch accentje werden zeker op hun wenken bediend door voorprogramma Kim Kovak. Dit viertal uit het Franse Caen koos weliswaar een verwarrende groepsnaam, maar hun muzikale invloeden waren makkelijker opspoorbaar. Naast de tegenwoordig weer volop school makende postpunksound (Joy Division, Editors, Interpol) hoorden we, vooral in de kalmere nummers, ook een zekere bewondering voor Radiohead doorklinken. In het oor te houden, quoi.
And Also The Trees werd in 1979 opgericht door twee broederparen in het dorpje Inkberrow (Worcestershire). De titel van een van hun eerste songs werd tevens de bandnaam. In het begin van hun carrière werden ze tot vervelens toe met The Cure vergeleken, ze vergezelden hen trouwens een paar keer op tournee en hun debuutalbum werd geproduceerd door Lol Tolhurst. Net zoals dat bijvoorbeeld bij een groep als Cranes het geval was, ontwikkelden ze echter gaandeweg hun eigen, unieke geluid.
Na een intro met rustige pianoklanken openden And Also The Trees hun Brusselse concert met het intense en naar een knappe climax evoluerende Domed, tevens de eerste track op hun nieuwe album ‘(Listen for) The Rag and Bone Man’. We werden meteen in de gepaste donkere sfeer ondergedompeld en zouden daar nog het hele optreden lang blijven vertoeven. Zanger Simon Huw Jones wist de poëtische zeggingskracht van zijn teksten op expressieve wijze te evoceren, en ook de muzikanten (waaronder oudgedienden Steven Burrows op bas en broerlief Justin Jones op gitaar) kweten zich uitstekend van hun taak.
De groep koos voor een afwisselende set met enerzijds uitstekend nieuw materiaal en anderzijds ook veel klassieke songs zoals Shaletown, Maps In Her Wrists and Arms en Virus Meadow. Meeslepende melancholie en een romantische sfeer uitademende gitaarwave waren de kernwoorden van de avond, slechts occasioneel was er ruimte voor een lichtere of eerder jazzy aandoende toets. Het publiek in de gezellige Rotonde, overigens de perfecte locatie voor dit soort betoverende optredens, reageerde laaiend enthousiast en de band keerde dan ook nog tot tweemaal toe terug op het podium voor een gesmaakte trits bisnummers. Blij dat we er bij waren!
De groep koos voor een afwisselende set met enerzijds uitstekend nieuw materiaal en anderzijds ook veel klassieke songs zoals Shaletown, Maps In Her Wrists and Arms en Virus Meadow. Meeslepende melancholie en een romantische sfeer uitademende gitaarwave waren de kernwoorden van de avond, slechts occasioneel was er ruimte voor een lichtere of eerder jazzy aandoende toets. Het publiek in de gezellige Rotonde, overigens de perfecte locatie voor dit soort betoverende optredens, reageerde laaiend enthousiast en de band keerde dan ook nog tot tweemaal toe terug op het podium voor een gesmaakte trits bisnummers. Blij dat we er bij waren!