iLiKETRAiNS

Maar eerst nog opwarmen. Daar mocht Cecilia::Eyes voor zorgen, een ons volledig onbekende groep uit het vaderland. Het viertal vist in de ondertussen welbekende post-rockvijver en wel héél dicht in de buurt van Explosions In The Sky, Mogwai en Tomàn. Aanvankelijk leken we dan ook gewonnen voor Cecilia::Eyes, want dat zijn uiteraard niet de minste referenties. Maar laat het probleem nu net zijn dat ze té dicht in het vaarwater van die eerder genoemde bands komen. Het lijkt een zoveelste klakkeloze kopie zonder eigen creativiteit. De mogelijkheden binnen dit genre zijn nu eenmaal beperkt. Daarbij kwam nog eens het feit dat we bezieling misten en de groep té geconcentreerd was, waardoor de spontaniteit verloren ging.

 

Hoe het wél moet, toonde iLiKETRAiNS hen. De band stond dit jaar voor de derde keer op een Belgisch podium en sloot in de Botanique hun tournee af. Hun band met België danken ze aan het Cactus Muziekcentrum dat hen zowel op Music In Mind als op het Cactusfestival programmeerde zonder zelfs nog maar één cd uitgebracht te hebben. Twee legendarische optredens die ons instant fan maakten. We waren dan ook razend benieuwd hoe de groep het er na maanden intensief touren vanaf zou brengen.

 

Twenty Five Sins vormde de perfecte opener van hun set. Toen Dave Martin met zijn intrieste stem “This town is burning down” zong tegen een achtergrond van een brandend Brussel (inclusief VRT-toren en Atomium) kregen we het al benauwd en dan waren we nog maar aan het begin. De muziek van iLiKETRAiNS valt niet meteen onder één noemer te plaatsen maar wellicht komt “Interpol meets post-rock” nog het dichtst in de buurt. Tragisch en dramatisch zijn nog lichtvoetige uitdrukkingen. U hebt het al begrepen, veel wordt er niet gelachen bij dit nochtans sympathieke vijftal uit Leeds.

 

De bebaarde Dave Martin is tussen de nummers door echter goedlachs en bedankt het publiek uitgebreid. Het lijkt alsof de groep al hun depressiviteit kanaliseert in de muziek want na elk nummer lijkt er een enorme zucht door de intieme Rotonde te gaan. Tijdens het sublieme Rook House for Bobby wordt pas echt duidelijk met wat voor uitzonderlijke stem Martin begenadigd is. Niets lijkt aan het toeval overgelaten en alles aan de show van iLiKETRAiNS klopt: de outfits (sobere geklede broek, wit hemd, zwarte das en rouwbandje), de impressionante visuals (met bijvoorbeeld verloren landschappen, galgen en lijsten met doden), de subtiele trompet, de militair aandoende drums en uiteraard het meeslepende gitaarwerk.

 

Gedurende een goed uur neemt de band ons voornamelijk mee langs werk van hun net verschenen debuut ‘Elegies to Lessons Learnt’. We onthouden vooral het verschroeiende We Go Hunting, The Deception (“This is the devil’s game and it turns me on”) en het machtige Victress met daarop volgend hun enige ‘bekende’ nummer Terra Nova, meteen het orgelpunt van deze set. Bij het instrumentale bisnummer Joshua denken we nog even dat onze oren zoveel schoonheid niet aankunnen en na Before the Curtain Close, Pt. 2 is er geen ontkomen meer aan; we zullen weer verdomd lang moeten wachten eer we ons weer eens een avondje in intense depressiviteit kunnen wikkelen.