Zita Swoon

Een podium volgestouwd met een kakofonie aan instrumenten. Versterkers gedecoreerd met konijnen en al voor de eerste noot een gezellig sfeertje in de zaal. Dat kan niemand anders dan Zita Swoon zijn, horen wij u denken. Inderdaad, eerder dit jaar gaven ze ons ‘Big City’. Omdat we ook tussen de herfstbladeren door recht hebben op een portie warmte en vrolijkheid komen ze de Belgische concertzalen eens van een portie zomer voorzien. Zo dus ook de Handelsbeurs.

Altijd veel volk op het podium bij Zita Swoon. Het is een gezellige, energieke bende en dat is iets dat ze ook vanaf de eerste noten overstralen op het publiek. Het concert was niet voor niets uitverkocht en diegenen die erbij waren mogen zich vanaf nu officieel als ‘gelukzak’ bestempelen, hoewel er voor de pechvogels nog enkele kansen zijn om hetzelfde statuut in de wacht te slepen.



Zelf omschrijven ze hun concerten als experimenten die telkens een andere live-ervaring opleveren. Zo geschiedde ook vanavond. Opener was een nummer uit ‘Sunrise‘, muziek die ze maakten bij een gelijknamige stomme film om daarna mooi over te gaan in het altijd prachtige Me and Josie on a Saturday Night. Wie dacht enkel nieuw werk te zullen horen, komt trouwens bedrogen uit. Ook oude pareltjes als People are Like Slamming Doors en She = Like Meeting Jesus passeren onze trommelvliezen. Dat Stef Kamil een stadsmens is, daar twijfelt ondertussen niemand meer aan. I Feel Alive in The City en een ode aan de mooiste stad in Frankrijk, L’Opaque Paradis, zijn nog eens een verduidelijking van die voorliefde. Hoewel de man zelf ook al eens op een fiets durft te springen om door de Franse fauna, flora en bergtoppen te fietsen. Hij kruipt ook zelf achter een naaimachine om zijn eigen outfit in elkaar te knutselen. Dat laatste was duidelijk ook voor deze avond het geval. Op vlak van t-shirts hebben we Stef Kamil al beter zien dragen. Maar dat doet niets af aan zijn uitstekende muzikale talent.



Het zijn trouwens stuk voor stuk topmuzikanten, maar toch kan er op podium af en toe een chaotisch en grappig sfeertje heersen. Een pianist die zich bijvoorbeeld van toonaard vergist, Tom Pintens die zijn plekje aan de toetsen opeist, zonder dat daar eigenlijk plek voor is. En dan nog eens twee zangeressen met een stem als een klok én een kapsel om ‘U’ tegen te zeggen. Dat laatste moet na een tijdje wel opnieuw in figuur worden gespoten met de nodige hoeveelheid hairspray. Toch is het straf om te zien hoe ze er allemaal in slagen hun publiek niet enkel muzikaal te entertainen.