Zober

Atlantis Alkmaar



Iedereen struikelt wel eens, zelfs het beste paard van stal. Maar wie er nou gestruikeld is bij dit optreden? Klaarblijkelijk is het geen vast gegeven dat een band met goede muziek ook volle zalen trekt. Er komt dus meer bij kijken . Goed programmeren is een kunst en dat gaat niet altijd goed. Zo ook deze keer, want de zaal was onverdiend leeg.



De band had graag nog willen wachten op het publiek dat heel misschien nog zou komen, want spelen voor een lege zaal wil je als muzikant nooit. Maar geld wordt alleen uitbetaald als je op het podium bent geweest en dus moet je er door; even slikken en het handjevol mensen dat er wel is vermaken.



Al bij de eerste klanken krijg je het gevoel dat dit een erg ervaren band is. Het geluid is perfect voor de muziekstijl, dit op een podium waar de meeste bands het geluid net niet goed voor elkaar krijgen. Van ver achter in het geheugen komen gevoelens terug van vervlogen tijden. Jaren tachtig. Videoclips van toen. Duran Duran, Aha, INXS. Als deze jongens twintig jaar terug zouden hebben geleefd dan zouden ze tussen deze namen hebben gestaan.



En dan bekruipt me meteen het gevoel. Programmering is n. De vaardigheden van de bandleden is twee. Maar de muziek zelf is het allerbelangrijkst. Deze jongens hebben een dusdanig retro-geluid dat volle zalen trekken op sommige momenten uiterst moeilijk zal zijn. Jaren tachtig-rock is geen muziek die nog heel veel leeft onder de Nederlanders. Bij tijd en wijlen een nummer van vroeger terughoren is uiterst prettig en naar een jaren tachtig danceparty gaan een leuke bezigheid, maar anderhalf uur lang een complete set nieuwe nummers aanhoren is wat teveel gevraagd.



Zober heeft misschien in 2001 de Grote Prijs van Nederland gewonnen, maar is gedurende de jaren die daarop volgden niet veel bekender geworden. Waarom passen de leden dan hun muziek niet iets meer aan naar de tijdsgeest? Zijn de mannen zo vastgeroest in deze stijl dat dat niet meer mogelijk is? Misschien willen ze dat gewoon niet, maar ik kan me niet indenken dat een hart, bezwaard met pijnlijke stiltes uit een lege zaal of hooguit een schuchter applausje, zich nog volledig voor de volle honderd procent kan geven. Maar Zober blijft het wel doen! En daar drink ik er nog n op, want een muziekstijl levend houden is ook een kunst.



Foto's: Aram Haagsman