Bird

Een blonde singer-songwritster met een cello: zo ongeveer werd het concert van Bird in de Handelsbeurs een tijdje geleden aangekondigd. Dat klonk in elk geval al goed, zelden immers een blonde deerne met een cello weten falen. In september bracht ze haar eerste volwaardige album uit, "The Insides, dat met de hulp van Eberg in Ijsland opgenomen werd. In ons land is Bird nog niet doorgebroken (al zal het optreden in De Laatste Show daar misschien gauw iets aan veranderen), en dus wisten velen niet echt wat te verwachten. Zij die echter op een soort cello-Joanna Newsom hadden gehoopt, kwamen bedrogen uit. Bird hoort eerder thuis in het rijtje van onder andere Jamie Cullum en Joss Stone: mensen die er hun job van gemaakt hebben om de scherpe kantjes van soulvolle muziek af te vijlen, en er op die manier mee te scoren. Bird bewees echter dat dit helemaal geen minpunt hoeft te zijn.



Het eerste dat opviel was natuurlijk de cello, een prachtstuk dat blijkbaar in jaren geen opknapbeurt meer had gehad. Jammer genoeg werd er niet echt veel gebruik van gemaakt: naast een paar melancholische cello-solos en enkele riedeltjes had de cello vooral een begeleidende rol. Ook de gitarist zou nooit echt opvallen: alle aandacht moest en zou naar de stem van zangeres Janie Price gaan. Toegegeven, ze kan een stukje zingen, en ze heeft podiumprsence - misschien zelfs ietsje teveel. De zwoele blikken waren niet te tellen: naast het publiek (voor een verdacht groot stuk bestaande uit grijsaards met groupie-trekjes) mocht ook de gitarist eraan geloven. Het concert zelf dreef vooral op de verhaaltjes die de frontvrouw al zingende of tussen de nummers door vertelde: het ging van vakanties in Bredene over mentaal gestoorde tuinmannetjes en hun denkbeeldige planten tot Geri Halliwell, die tijdens het laatste nummer ongenadig afgebroken werd.

Het optreden kabbelde gezapig voort zonder echte hoogtepunten of dieptepunten, tot er een nieuw nummer uit de kast gehaald werd: het was backstage geschreven en was nog maar twee keer gespeeld. Hopelijk blijft het bij deze twee keer, merkte de gitarist vooraf nog grappig op. Het werd echter pijnlijk gauw duidelijk dat hij (wellicht ongewild) overschot van gelijk had. Kleurlozer kon niet. Gelukkig herpakte Bird zich hierna: de band schakelde een versnelling hoger, waarbij ook songs van de demos Early en The Process de revue passeerden. De intensiteit ging de lucht in waardoor de avond uiteindelijk toch nog een succes werd.



Avontuurlijk kan je Bird niet noemen: het is vooral gewoon een leuke band. Met dat in het achterhoofd was dit ook gewoon een leuke muziekavond. Niets meer, maar ook niets minder.