Apocalyptica
Strijk&roll
Niel Van Herck
VierNulVier Kunstencentrum — 29 november 2005
Groot jolijt ende vreugd in den socialistischen coperatieve, den Vooruit, alwaer muzikaele klanken van den artieste publiek ende aenhoorders naar hemelschen oorden brachten. Meester ende herre Bach gaf en geefde het gepeupel warmte ende hoop in dezen strengen winter. Zo zou daMusic enkele eeuwen terug een klassieke symfonie van Bach ongeveer besproken hebben. Maar ook vandaag de dag wordt met cellos muziek gemaakt. En wat voor muziek!
Apocalyptica, Apocalyptica, Apocalyptica. Tientallen shirts en pullovers met dit opschrift tonen aan dat deze groep echt wel groots is. Ouderen gemengd met jeugd, zwarte leren vesten wisselen de klassiekere jeans af en metalen pinnen vormen het tegenbeeld van het keurig rokje. Iedereen komt af op deze groep en ze hebben allen gelijk!
Vier cellos, vier heren, vier tronen met uitgesneden doodshoofd in de rugleuning, een drumstel met bijhorende drummer en een enorme doodskop tegen de muur. Instrumentaal niet zo heel veel dus, maar toch brachten deze Finnen een ongelofelijk spektakel. Met eigen werk en covers van bekende metalschijven brachten ze heel het publiek aan het zingen en headbangen. Ze schiepen een waar kippenvelmoment met de cover van [i]Nothing Else Matters[i/]
Een cellotalent uit de zaal wist te vertellen dat wat deze mannen uit hun cello halen technisch perfect is en dat ze gegarandeerd een heel hoge opleiding genoten hebben. Harde rockmuziek werd afgewisseld met klassiekere en rustige stukken. Bij momenten was het verschil tussen een cello en een elektrische gitaar miniem. Ongelofelijk wat de mogelijkheden zijn van dit instrument. Deze show was gewoon af, en het publiek kreeg er maar geen genoeg van. Zeker blijven volgen, deze Finnen.
Vier cellos, vier heren, vier tronen met uitgesneden doodshoofd in de rugleuning, een drumstel met bijhorende drummer en een enorme doodskop tegen de muur. Instrumentaal niet zo heel veel dus, maar toch brachten deze Finnen een ongelofelijk spektakel. Met eigen werk en covers van bekende metalschijven brachten ze heel het publiek aan het zingen en headbangen. Ze schiepen een waar kippenvelmoment met de cover van [i]Nothing Else Matters[i/]
Een cellotalent uit de zaal wist te vertellen dat wat deze mannen uit hun cello halen technisch perfect is en dat ze gegarandeerd een heel hoge opleiding genoten hebben. Harde rockmuziek werd afgewisseld met klassiekere en rustige stukken. Bij momenten was het verschil tussen een cello en een elektrische gitaar miniem. Ongelofelijk wat de mogelijkheden zijn van dit instrument. Deze show was gewoon af, en het publiek kreeg er maar geen genoeg van. Zeker blijven volgen, deze Finnen.