Skynet Groove City

We namen de aftrap in de technozaal waar Darko, bekend van zijn Statik Dancin’ partys in de Brusselse Recyclart en de Sheerpartys in de Silo, het publiek mocht opwarmen. Hij bouwde zijn set langzaam op tot een stevig uit de kluiten gewassen brok energie. Dat mocht ook wel, want na hem kwam Richie Hawtin opdraven. En hij was niet alleen. Zijn vrienden van M_nus, zijn eigen platenlabel, vergezelden hem. Hawtin speelde een dj-set, maar kon het niet laten een batterij machines mee te brengen om zijn platen van een extra klankenspectrum te voorzien. Machines die hij samen met zijn vader, een elektronicaspecialist, bouwde. Daardoor kan Richie Hawtin wat anderen niet kunnen: een unieke sound neerzetten. En zoals altijd wist hij een bijzonder explosieve set op onze oren af te vuren en de zaal afgebrand achter te laten.

 

In de elektroroom viel Marcus op. Dit Brusselse trio bracht al twee singles uit, telkens bescheiden hitjes. En hoewel Weekend In Paris en You’re On Your Own heel poppy klinken, was hun set er een van het stevigere clubwerk. Nummers als Kiev en The Outsiders hebben een melodramatische 80’s-groove. Alleen spijtig dat de breaks vaak werden weggeblazen door het onophoudelijke gestamp uit de technozaal. Misschien mag het elektrozaaltje - zo groot als mijn living! - volgend jaar eens opgewaardeerd worden. Tot hiertoe heeft het altijd een groot jeugdhuisgehalte gehad en dat is heel spijtig, zeker in populaire elektrotijden.

 

Ook house blijft bij jongeren werken, al kiest Skynet Groove City meer voor de commerciëlere variant. De Fransman Martin Solveig ken je waarschijnlijk wel van top 50-hits Rejection, Jealousy of Everybody. Niet alleen als producer weet hij de knoppen op het mengpaneel staan, ook als dj kent hij zijn vaak goed. Hij bracht dan ook veel variatie in zijn platenkeuze: een beetje house, een vleugje trance of een klepper van een klassieker zoals Donna Summers I Feel Love. Zijn collega’s Fedde “Put Your Hands Up For Detroit” Le Grand en David Vandetta, voor de gelegenheid voorzien van een violiste, kregen het een pak moeilijker en konden de sfeer niet vasthouden.

 

Echte muziekfreaks komen niet af op dit festival, daarvoor is de line-up niet interessant genoeg. Wie gewoon uit de bol wilde gaan, kwam wel aan z’n trekken. En over bollen gesproken: wij hadden de indruk dat, hoewel de organisatie duidelijk inspanningen leverde en er een enorme politiemacht aanwezig was, heel wat volk op het einde van de avond niet meer wist waar ze stonden. Het publiek was opvallend jong, de prijs zal daar ongetwijfeld iets mee te maken hebben. Al zul je ons over dat laatste niet horen klagen...