Public Image Ltd.

De ‘This Is Not The Last Tour’ waarmee Public Image Ltd. Trix in Antwerpen aanmeerde, begint meer en meer op een ‘Never Ending Tour’ te lijken. Vorig jaar zagen we John Lydon en strijdmakkers aan het werk in Het Depot in Leuven en heel veel is er niet veranderd aan de setlist. Die is wat gebalder en nog meer in dubby bassen gedrenkt, maar zo hebben we het graag. Want “To enjoy reggae music / Dubbing is a must”, wist Pablo Moses ons in een ver verleden al diets te maken.

De drie Limburgers van Kregel brachten de gitaren en een drumcomputer mee om vanaf het begin onder onze huid te kruipen. Een beetje irritatie, gemengd met een portie wrevel en hartstocht. Industrial noise samengesmolten met jarentachtignew-wave tot een mep rond je oren. Verder noteerden we de spitsvondige songteksten in het Nederlands, die ons Elvis Peeters met Aroma Di Amore in herinnering brachten. Van bij opener Opportunist grepen ze ons bij het nekvel, om niet meer los te laten. Teksten die ergens over gingen, waar je in pakweg Links, Rechts, Averechts voor de keuze gesteld werd. En wij kozen resoluut voor averechts. De aard van het beestje. Ook meer dan de moeite was de “verkregeling” Databeheer van Hüsker Dü’s Data Control. Kontrole van De Brassers revisited. “Je leven op een harde schijf / Alles wordt bewaard / Ze weten alles over jou”. 1984 is helemaal terug.

Toen de Sex Pistols er de stekker eruit trokken in 1978, trok John Lydon aka Johnny Rotten, naar Jamaïca om zich onder te dompelen in reggae. Terug thuis werd Public Image Ltd. geboren, een krachtig statement, gedrenkt in new wave en de heavy reggaebassdubs van Jah Wobble. We kregen dan ook een streepje reggae als opwarmer, gevolgd door Blockbuster van The Sweet. Glamrock die mee de extravagantie van de vroege punk kleur gaf.

John Lydon en de zijnen hadden er in Trix duidelijk schik in en ook het publiek van kenners kon het allemaal zeker smaken. De uitgepuurde best-of-set opende met Home uit ‘Album’. In 1984 nam John Lydon als Time Zone, samen met de ons onlangs ontvallen pionier van de hiphop en elektronische muziek Afrika Bambaataa, de knaller World Destruction op. De Koude Oorlog hakte er diep in, “The human race is becoming a disgrace”, op een stampend hiphopritme als een op hol geslagen geigerteller. Grootste, en misschien wel minst verwachte hit, This Is Not a Love Song kon natuurlijk op dit feestje niet ontbreken. Maar wij lieten ons meer charmeren door de selectie door zware bassen gedreven nummers als Poptones, Death Disco, Corporate en Flowers Of Romance.

Shoom dreef op een bedje van subsonische bassen die Trix op de grondvesten deed daveren, terwijl de “fucks” en “bollocks” met zichtbaar genoegen de zaal ingespuwd werden. Na de “Fuck off”-samenzang met het publiek, werden die laatsten welkom geheten in de “British working class”. Mission-statement Public Image en “Anger is an energy” uit Rise plaatsten een uitroepteken achter dit optreden. Na een korte pauze “to smoke a fag” verscheen de band terug op het podium voor een stomende medley van Annalisa / Attack / Chant, lekker dwarse postpunk die de oren deed knisperen, en een mantra dat ons de donkere nacht injoeg. No sense in chaos.