Frazey Ford

Na meer dan twee uur rijden vanuit Gent - door enorme verkeersproblemen – kwamen we eindelijk aan in De Roma. Een fantastisch mooie zaal, waar je altijd ontvangen wordt door een warm en gastvrij team vrijwilligers.

Voorprogramma The Sawtooth Stars opende de avond met verstilde folk, warme samenzang en songs die zacht binnenkwamen, maar nog lang blijven nazinderen. Tussen de melancholie door was er ook ruimte voor humor en zelfrelativering. Het duo bestaat uit Caroline Ballhorn en Candy Roberts, twee muzikale zielsverwanten met een rijke creatieve achtergrond in muziek, performance en beeldende kunst.

In een bijna uitverkochte De Roma bewees Frazey Ford waarom ze momenteel tot één van de meest intrigerende stemmen binnen het genre behoort. Ford wisselde moeiteloos af tussen akoestische gitaar, piano en pure zang. Vooral haar natuurlijke vibrato viel meteen op: warm, doorleefd en opvallend authentiek.

Tijdens het optreden bracht ze verschillende covers, waaronder When We Get By van d’Angelo, een sterke versie van Crazy Love van Van Morrison en een interpretatie van One More Cup Of Coffee van Bob Dylan. Tussen de nummers door vertelde ze enkele persoonlijke anekdotes, wat het concert een intieme sfeer gaf.

Opmerkelijk is dat Ford voorlopig slechts drie albums uitbracht: ‘Obadiah’, ‘Indian Ocean’ en ‘U Kin B The Sun’. Live klinkt haar repertoire bijzonder rijp en overtuigend.

Na het concert sprak een vrouw me aan die vertelde dat ze de stem van Frazey minder mooi vond, omdat ze wat onderbroken zingt. En ergens is dat begrijpelijk: bij Frazey Ford lijkt er weinig ruimte voor middelmatigheid. Ofwel word je volledig meegezogen in haar unieke manier van zingen, ofwel haak je af. Persoonlijk apprecieer ik net die breekbaarheid, eigenheid en imperfecte schoonheid in haar stem enorm.