Patti Smith
Grote dame eert haar muzikale helden
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Patti Smith, een van de grootste New Yorkse (punk)rockiconen, was maandagavond voor het eerst in haar carrière op het podium van de AB in Brussel te aanschouwen. Een gedroomde gelegenheid dus om deze legendarische zangeres/dichteres eens in ideale omstandigheden aan het werk te zien en horen en ze stelde ons geenszins teleur. Vooral het tweede deel van het concert was absolute wereldklasse.
Het productiefst op platengebied was Patti Smith zeker in de (tweede helft van de) jaren zeventig, toen ze door middel van visionaire rockmuziek met simpele akkoorden versterkt door poëtische kwaliteitsteksten de basis legde voor haar succes. Machtige albums zoals haar debuut ‘Horses’ (1975) blijven meer dan dertig jaar na de oorspronkelijke release tot de verbeelding spreken van tal van (oude en nieuwe) fans, en in ’78 scoorde Smith zelfs een wereldhit met het door Bruce Springsteen geschreven Because The Night.
Anno 2007 lijkt Patti het coveren van andermans werk nog lang niet verleerd te zijn, getuige haar nieuwe album ‘Twelve’. Daarop interpreteert ze op haar eigenzinnige wijze klassiekers en enkele vergeten juweeltjes uit de rockgeschiedenis, en keert ze op die manier samen met haar vaste muzikanten Lenny Kaye, Jay Dee Daugherty en Tony Shanahan terug naar haar muzikale roots. Het beloofde dan ook een interessante avond te worden in Brussel, waar een uitverkochte Ancienne Belgique de innemende Smith en haar band alvast enthousiast verwelkomde.
De geëngageerde zangeres verscheen ontspannen ten tonele, gehuld in een t-shirt met vredessymbool en met haar vertrouwde hoed op het hoofd. Een verdwaalde hippie, was je bijna geneigd te denken. Maar dan wel eentje die in 2005 door de Franse minister van cultuur benoemd werd tot officier in de orde van de kunst en letteren, en deze maand ook toetrad tot de befaamde Rock and Roll Hall of Fame. Live geniet ze nog steeds een sterke reputatie, en die bevestigde ze in de AB moeiteloos. Het optreden ging overtuigend van start met onder meer gloedvolle versies van Frederick en Jimi Hendrix’ Are You Experienced?. Smith haalde er ook even haar bril en oude teksten bij voor Birdland,een confronterend en bezwerend stukje poëzie.
Ergens halverwege de set mocht gitarist Lenny Kaye de garagerocker Pushin’ Too Hard van The Seeds zingen, voor ons het kantelmoment van het concert. Daarna leek immers het hek van de dam en volgde een lange rij hoogtepunten om duimen en vingers bij af te likken. Een bizar verhaal over de Britse schrijfster Charlotte Brönte en de Brusselse Grote Markt vormde de prelude van het heerlijk psychedelische White Rabbit (Jefferson Airplane) en bij Because The Night kon het publiek niet anders dan luidkeels meezingen. We genoten ook met volle teugen van Patti’s gedurfde adaptaties van Soul Kitchen (The Doors) en Smells Like Teen Spirit (Nirvana), om ten slotte helemaal loos te gaan op Gloria, die andere grote hit van haar (ook al een cover trouwens, van Van Morrison).
Het dolenthousiaste publiek wou meer - volkomen terecht overigens - en kreeg ook meer. We werden de nacht ingestuurd met een sobere versie van Lou Reeds Perfect Day én een ziedende uitvoering van Rock ‘n Roll Nigger. Patti Smith op haar best is nog altijd pure wereldklasse. Een concert van deze inmiddels zestigjarige dame is een ware belevenis die je niet onberoerd laat.