Now Series: 65 Days Of Static
Post-rock schreeuwt om oordopjes.
Sanne De Troyer
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Een publiek op één avond laten proeven van zoveel mogelijk groepen rond hetzelfde genre, dat is het doel van Now Series in de Ancienne Belgique. Post-rock en alles wat ook maar een beetje in de buurt van deze brede muziekstijl rondzweeft, mocht niet in dat rijtje ontbreken. Het openbaar vervoer in de hoofdstad - u kent dat wel - zorgde ervoor dat we net te laat waren voor het Gentse collectief van Transit. Uiteindelijk moeten we daar toch aan toevoegen dat niemand anders dan Liars ons een betere start voor deze avond kon geven.
Uiterlijk is niet belangrijk, wordt wel eens gezegd. Maar we moeten toch toegeven dat wij op voorhand al licht enthousiast worden als we een drummer in knalrode – of was het roze - regenjas achter zijn drumstel zien kruipen. Als iets later ook nog eens de boomlange zanger Angus Andrew in spierwit kostuum, inclusief bijpassende sportschoenen, achter de micro verschijnt, kan onze pret al helemaal niet op. Liars laten ons meteen horen en zien waartoe ze in staat zijn. Andrews soms ietwat bezwerende stem schalt zonder moeite uit boven het ritmische drumgedreun en de noisy gitaarpartijen van Aaron Hemphill. Ze gaan volledig op in hun eigen genialiteit en houden dit ook nog eens een hele set vol. Andrew voelt zich duidelijk prima in zijn vel als publieksmenner en schreeuwt vrolijk tussen de songs door alsof hij tegen zijn beste vrienden bezig is. Intussen kamt hij hyperkinetisch en soms zelfs op het demonische af alle hoeken van het AB-podium uit. Waarop hij dan doodleuk Freak Out opdraagt aan alle Vlamingen in de zaal. Misschien moeten deze heren de boel eens op gang gaan trekken aan de onderhandelingstafel?
Na elk concert in de AB Box gaan de deuren van de zaal onherroepelijk dicht zodat we wel verplicht zijn ons richting Club te begeven. Youthmovies zijn door de heren van 65 Days of Static eigenhandig aan de affiche toegevoegd. Hun set begint veelbelovend en het blijft ons verbazen hoe origineel een trompet kan klinken tussen een heleboel elektronica. Toch moeten ze nog leren dat echt niet elk einde van een song drie minuten lang moet worden uitgesponnen. De jongens - jawel, ze zijn nog jong - van Youthmovies zijn niet vies van een portie emo en dat is net spijtig, want het zorgt ervoor dat na vier songs alles wat hierna komt op het voorgaande gaat lijken.
Benieuwd naar wat Apse ons zal brengen, mogen we braaf aanschuiven om de Box opnieuw binnen te kunnen. Het lukt ons welgeteld vijfentwintig minuten om daar dan ook binnen te blijven staan en als we de drukte in de hal zien, is het duidelijk dat we niet de enigen zijn. Normaal zit de klank in de AB wel goed, maar nu is het net of er enkel één grote bas staat te dreunen. Zelfs de gratis oordopjes kunnen hier spijtig genoeg niet tegen op. Zo goed als geen enkele van de psychedelische klanken kan de zware basgeluiden overstijgen. ‘Spirit’ mag gerust een klein meesterwerk genoemd worden en zou live dus overweldigend moeten klinken, dit was er toch iets over. Thuis is het altijd makkelijker om eigenhandig aan de volumeknop te prutsen.
Ondertussen loopt de Box weer voller met volk dat toch ook het zekere voor het onzekere genomen heeft. Zowat elk oor is ondertussen dichtgepropt met van die gele oordopjes. Iedereen is klaar voor de afsluiter van de avond. 65 Days of Static, een gezelschap uit Sheffield, zweeft mooi op de grens tussen post-rock en elektronica. Het bombastische geluid dat ze uit hun synthesizers laten schallen wordt meestal bijgestaan door het stevige geluid van enkele basdrums en dit zonder al te chaotisch te klinken. 65 Days Of Static is zo’n groep die live meestal nog overtuigender is dan op plaat. Als ze dan nog eens de hulp inroepen van Greame Murray - drummer bij Youthmovies - voor een extra drumpartij, laten ze helemaal zien dat ze echte podiumbeesten zijn. Ze slagen erin om de pianomelodieën in Drove Through Ghosts mooi te koppelen aan loeiharde computerbeats. Soms zoveel beat dat zelfs Regi hier niets tegen is. Deze keer hadden onze trommelvliezen minder moeite om deze mix van Brits noisegeweld te overleven.
65 Days of Static mag gerust een volwaardige afsluiter genoemd worden, toch blijft het concert en de humor van Liars het meeste indruk op ons maken.
Na elk concert in de AB Box gaan de deuren van de zaal onherroepelijk dicht zodat we wel verplicht zijn ons richting Club te begeven. Youthmovies zijn door de heren van 65 Days of Static eigenhandig aan de affiche toegevoegd. Hun set begint veelbelovend en het blijft ons verbazen hoe origineel een trompet kan klinken tussen een heleboel elektronica. Toch moeten ze nog leren dat echt niet elk einde van een song drie minuten lang moet worden uitgesponnen. De jongens - jawel, ze zijn nog jong - van Youthmovies zijn niet vies van een portie emo en dat is net spijtig, want het zorgt ervoor dat na vier songs alles wat hierna komt op het voorgaande gaat lijken.
Benieuwd naar wat Apse ons zal brengen, mogen we braaf aanschuiven om de Box opnieuw binnen te kunnen. Het lukt ons welgeteld vijfentwintig minuten om daar dan ook binnen te blijven staan en als we de drukte in de hal zien, is het duidelijk dat we niet de enigen zijn. Normaal zit de klank in de AB wel goed, maar nu is het net of er enkel één grote bas staat te dreunen. Zelfs de gratis oordopjes kunnen hier spijtig genoeg niet tegen op. Zo goed als geen enkele van de psychedelische klanken kan de zware basgeluiden overstijgen. ‘Spirit’ mag gerust een klein meesterwerk genoemd worden en zou live dus overweldigend moeten klinken, dit was er toch iets over. Thuis is het altijd makkelijker om eigenhandig aan de volumeknop te prutsen.
Ondertussen loopt de Box weer voller met volk dat toch ook het zekere voor het onzekere genomen heeft. Zowat elk oor is ondertussen dichtgepropt met van die gele oordopjes. Iedereen is klaar voor de afsluiter van de avond. 65 Days of Static, een gezelschap uit Sheffield, zweeft mooi op de grens tussen post-rock en elektronica. Het bombastische geluid dat ze uit hun synthesizers laten schallen wordt meestal bijgestaan door het stevige geluid van enkele basdrums en dit zonder al te chaotisch te klinken. 65 Days Of Static is zo’n groep die live meestal nog overtuigender is dan op plaat. Als ze dan nog eens de hulp inroepen van Greame Murray - drummer bij Youthmovies - voor een extra drumpartij, laten ze helemaal zien dat ze echte podiumbeesten zijn. Ze slagen erin om de pianomelodieën in Drove Through Ghosts mooi te koppelen aan loeiharde computerbeats. Soms zoveel beat dat zelfs Regi hier niets tegen is. Deze keer hadden onze trommelvliezen minder moeite om deze mix van Brits noisegeweld te overleven.
65 Days of Static mag gerust een volwaardige afsluiter genoemd worden, toch blijft het concert en de humor van Liars het meeste indruk op ons maken.
