Arcade Fire

Alvorens de Canadezen aan hun triomftocht beginnen zijn het de eigenzinnige heren van Clinic die hun instrumentarium inpluggen. Recht uit de behoorlijk breed aangelegde Domino-vijver serveren zij een korte, maar loeiharde set. Gehuld in zwarte pakken met bijhorende hoge hoeden en het obligatoire mondmasker, ramt het gezelschap in een mix van staalharde rockabilly baslijnen, donker psychedelisch gitaargeweld met her en der een snuifje elektronica het beste uit hun eerste zes (!) platen bijeen. Een korte doortocht die wat ons betreft smaakt naar meer en gerust nog een vervolg mag krijgen. Liefst in een duistere club of wat had u gedacht?

 

Als er één band is waarover de laatste maanden zowat alle gerenommeerde muziekmagazines een infarct aan artikels publiceerden en honderden, zoniet duizenden indie-kids zich werkelijk een kromme rug blogden moet het wel Arcade Fire geweest zijn. Terecht? Wel, wij zullen de laatsten zijn om te ontkennen dat de band zich in geen tijd een heldenstatus wist aan te meten. Bovendien blijken zowat alle vooraanstaanden uit het rock-‘n-rollwereldje fan te zijn. Zo dook een deel van de band nog niet zo heel lang geleden op tijdens een concert van Bruce Springsteen en worden samenzweringen met pakweg David Bowie en Bono niet geschuwd. Tel daarbij dat de liveshows van het gezelschap overal ter wereld met superlatieven als "meesterlijk", "magistraal" en "briljant" worden omschreven en de verwachtingen voor dit concert moeten wel bijzonder hoog gespannen zijn.

 

Het gejoel wanneer de zaallichten doven en de decibels die daar nog eens bovenop geproduceerd worden wanneer frontman Win Butler slechts even zijn hand opsteekt naar de massa, onderstrepen nog maar eens de populariteit van dit collectief. Met het tweeluik Keep The Car Running en No Cars Go wordt er stijlvol afgetrapt. Wat andermaal opvalt, is met welk gemak er van instrument gewisseld wordt en hoe elk bandlid haast letterlijk zijn lichaam ten prooi gooit om op de voorgrond te treden. Zo onderscheiden we een glansrol voor Wins broer William Butler en bandidioot bij uitstek Richard Reed Parry tijdens het epos Neighbourhood #2 (Laïka). Beide heren razen als een bezetene over hun mooi afgebakend stukje podium en laten hun drumstokken landen op zowat alles wat in hun omgeving te vinden is. Inclusief rondzwervende motorhelmen, monitors, micro- en belichtingsstandaards. Verder krijgt ook Butlers vrouw Régine Chassagne een prominente rol toebedeeld in het geheel. Zo tilt ze In The Backseat naar een hogere dimensie en zet ze het demonische Black Wave / Bad Vibrations volledig naar haar hand.

 

Statussymbool en centraal gegeven als het gaat over de songs uit ‘Neon Bible’ blijft het indrukwekkende kerkorgel, dat ook nu weer prominent aanwezig is op het rijk gevulde strijdtoneel. Wanneer Butler ergens halverwege de set het gedrocht eigenhandig op geniale wijze martelt tijdens zijn versie van Violent Femmes’ Kiss Off staat ons besluit vast. Al klinkt het geheel niet altijd even zuiver (wat wil je met een scala van een twintigtal instrumenten die elkaars paden voortdurend doorkruisen), dit moet zowat de beste live-act van het moment zijn. En dan staan hoogtepunten als Neighbourhood #1 (Tunnels), Windowsill en (Antichrist Television Blues) nog in de wachtrij. Om nog maar te zwijgen over la grande finale met geniale versies van Neighbourhood #3 (Power Out), doorbraaksingle Rebellion (lies) en in de bisronde het obligatoire Intervention op de voet gevolgd door het volksfeest bij uitstek van Wake Up. Als afsluiter de naam meer dan waardig. Koesteren deze intense gedrevenheid is dan ook het enige wat we kunnen besluiten.