Electric Soft Parade
Verrassend sterk
Koen Van Dijck
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Het nieuwe album ‘No Need To Be Downhearted’ van The Electric Soft Parade (de recensie leest u elders op deze site) krijgt goede kritieken. Op 17 oktober begon hun tour door Europa. Een paar dagen later staan ze in de kleine, gezellige Witloof Bar van de Brusselse Botanique. Dat de aanwezigen na afloop zeer tevreden en voldaan naar huis gingen, is een zekerheid.
Veel volk kan er in die Witloof Bar niet binnen, maar Alex en zijn broer Tom White kunnen wel meteen een goede atmosfeer scheppen. Alex houdt wel van een babbel met zijn publiek en kreeg duidelijk die typische Britse humor met de paplepel mee. Maar ze kunnen ook heel gevoelig uit de hoek komen. Dat hoor je dan vooral in hun muziek.
No Need To Be Downhearted (Part 1) is het eerste nummer op het album en ook meteen de opener van het concert. Een rustige start met een mooie pianoballade als vertrekpunt. Meer tempo zit er in Cold War. Britpop met een hoog meezinggehalte en dus krijgen ze ook het publiek met weinig moeite mee. Misunderstanding zoekt het in diezelfde sfeer. De band weet opnieuw zonder problemen te overtuigen.
Af en toe wordt er naar ouder werk gegrepen. Start Again uit hun vorige album ‘Holes In The Wall’ blijkt nog steeds een ijzersterk nummer dat op een podium rockt als de beesten. Voor Please, Help Me krijgt de groep vocale versterking van Dear Britsch. Een opvallende verschijning met een geweldige stem. Hij, het is wel degelijk een man, zou niet misstaan bij een big band, maar houdt het zelf liever bij poppy punk.
Gelukkig mag er ook af en toe gerust worden. Het prachtige Secrets, dat ons steeds weer aan Low doet denken, kan op het podium niet dezelfde breekbaarheid overbrengen als op het album. No Need To Be Downhearted (Part 2) gaat het wat dat betreft een pak beter af. Een song met een mooie, trage naar post-rock neigende opbouw beklijft van bij het prille begin.
The Electric Soft Parade weet te verrassen en brengt voldoende variatie om het geheel boeiend te houden. Wel moesten ze afrekenen met een paar heerlijke Spinal Tap momenten. Zo verloren ze hun setlist, viel Matthews insturment letterlijk uiteen en bestormde een vrouw het podium. Al deze zaken konden hen echter niet deren. De band speelde vooral rechttoe rechtaan, luid en duidelijk (zoals het heerlijke If That’s The Case, Then I Don’t Know). We hoorden een verrassend sterk The Electric Soft Parade. Volgend jaar opnieuw, in de grote zaal dan hopelijk!