You Say Party! We Say Die!
Glitter and Party.
Sanne De Troyer
Botanique, Brussel — 8 november 2008
You Say Party ! We Say Die ! zou uw waardering alleen al moeten verdienen omwille van de meest geschifte groepsnaam van het moment. Daarnaast brachten ze eerder dit jaar ook nog eens het aanstekelijke ‘Lose All Time’ uit. Het is zo’n band waarvan wij bij het beluisteren van hun album erg nieuwsgierig worden naar wat ze ons live kunnen voorschotelen. Om dat uit te zoeken moesten we ons begeven naar het meest gezellige zaaltje van de Botanique, de Rotonde.
Zoals dat meestal hoort, kregen we eerst een voorprogramma voor onze neus geschoven. Two Star Hotel - en onthoud deze naam goed zodat u ze in de toekomst voor uw eigen veiligheid kan mijden- gaf een ongelooflijk slechte set en verliet dus, naar onze mening, veel te traag het podium. We kunnen ze nog het best omschrijven als een samenraapsel van wat The Hives of The Strokes doen, maar dan wel in een stijl die enkel een zeer foute boysband ons kan geven, met even foute sterallures. We gaan er geen woorden meer aan vuil maken. Het maakte de klus voor YSP! WSD! alleen nog makkelijker. Of ze zouden zwaar in de fout moeten gaan door even wansmakelijk te klinken.
Het was een hele opluchting toen ze met The Gap ook onmiddellijk ons positieve vermoeden bevestigden. Becky Ninkovic zong alsof haar leven ervan afhing en huppelde, sprong en danste als een bezetene rond op het kleine podium en tussen het publiek. Muzikant worden lijkt ons plots de beste oplossing voor mensen met een hoog ADHD-gehalte. Benieuwd of ze dit enthousiasme een hele set konden volhouden. Downtown Mayors Goodnight, Alley Kids Rule! is op plaat onze favoriet, maar ook live was dit een nummer om trots op te zijn. “Stars burn so bright, much better than neon lights” In hun geval zijn dat de twee vrouwen in de band, beide volledig gehuld in glitter. “Eat this!” voor Cavalli en zijn tijgerprints.
Hoewel ze net een nieuwe plaat hebben, werd er ook nog veel uit hun eerste album gespeeld. Daaruit ook het iets donkerdere Midnight Snack en de song “for everybody” He! She! You! Me! They! We! Us! OK. Ondertussen bleef hun enthousiasme iedereen overtuigen. Becky’s iele stemmetje had soms moeite om boven het muzikale gewoel van de rest te komen, maar dat loste ze dan maar zelf op door nog eens hoogstpersoonlijk tussen het publiek te komen springen. Buiten een ADHD’ster telt deze Canadese band ook nog een drummer met een eigen gevoel voor humor en tevens producer van vreemde onomatopeeïse geluiden. De bassist ontplooide zich dan weer als filosoof van de groep, terwijl gitarist Derek Adam voor de aankondiging van elk nummer zorgde en instond voor zowat elk dankwoord. Krista Loewen hield zich op het eerste gezicht nogal afzijdig, tot ze weer eens op de toetsen van haar keyboard mocht rammen.
Voor we het goed en wel beseften lieten ze ons alleen in de zaal achter. Gelukkig is er nog zoiets als een verplicht bisrondje. Na een hilarisch intermezzo – lees drummer speelde keyboard met schoenen, keyboardspeelster bezette drumstel voor onritmische cimbaalsag – gaven ze ons nog even echte rock-'n-roll met What’s the Hold-Up? What’s the Fire? om dan in pure schoonheid af te sluiten met Quiet World, waar Krista haar keyboard inruilde voor een mooi staaltje samenzang met Becky. “Don’t Say Goodbye” zongen ze. We moesten wel want de trein wachtte, maar “Tot de volgende” is hier zeker van toepassing.
Het was een hele opluchting toen ze met The Gap ook onmiddellijk ons positieve vermoeden bevestigden. Becky Ninkovic zong alsof haar leven ervan afhing en huppelde, sprong en danste als een bezetene rond op het kleine podium en tussen het publiek. Muzikant worden lijkt ons plots de beste oplossing voor mensen met een hoog ADHD-gehalte. Benieuwd of ze dit enthousiasme een hele set konden volhouden. Downtown Mayors Goodnight, Alley Kids Rule! is op plaat onze favoriet, maar ook live was dit een nummer om trots op te zijn. “Stars burn so bright, much better than neon lights” In hun geval zijn dat de twee vrouwen in de band, beide volledig gehuld in glitter. “Eat this!” voor Cavalli en zijn tijgerprints.
Hoewel ze net een nieuwe plaat hebben, werd er ook nog veel uit hun eerste album gespeeld. Daaruit ook het iets donkerdere Midnight Snack en de song “for everybody” He! She! You! Me! They! We! Us! OK. Ondertussen bleef hun enthousiasme iedereen overtuigen. Becky’s iele stemmetje had soms moeite om boven het muzikale gewoel van de rest te komen, maar dat loste ze dan maar zelf op door nog eens hoogstpersoonlijk tussen het publiek te komen springen. Buiten een ADHD’ster telt deze Canadese band ook nog een drummer met een eigen gevoel voor humor en tevens producer van vreemde onomatopeeïse geluiden. De bassist ontplooide zich dan weer als filosoof van de groep, terwijl gitarist Derek Adam voor de aankondiging van elk nummer zorgde en instond voor zowat elk dankwoord. Krista Loewen hield zich op het eerste gezicht nogal afzijdig, tot ze weer eens op de toetsen van haar keyboard mocht rammen.
Voor we het goed en wel beseften lieten ze ons alleen in de zaal achter. Gelukkig is er nog zoiets als een verplicht bisrondje. Na een hilarisch intermezzo – lees drummer speelde keyboard met schoenen, keyboardspeelster bezette drumstel voor onritmische cimbaalsag – gaven ze ons nog even echte rock-'n-roll met What’s the Hold-Up? What’s the Fire? om dan in pure schoonheid af te sluiten met Quiet World, waar Krista haar keyboard inruilde voor een mooi staaltje samenzang met Becky. “Don’t Say Goodbye” zongen ze. We moesten wel want de trein wachtte, maar “Tot de volgende” is hier zeker van toepassing.
