Music in Mind
I'm trippin'
Lieselot D\'Hoest
Concertgebouw, Brugge — 8 november 2008
Hoewel Tuxedomoon niet meteen klein muzikaal grut is, bleef het belgerinkel uit toen we deze naam in het programma van Music in Mind zagen opduiken. Misschien omdat onze leefwereld nog bestond uit luiers en borstvoeding toen Tuxedomoon al de straten van San Francisco onveilig maakte; misschien omdat de heren niet meteen hap-slik-weg-voer produceren en daardoor wellicht een kleiner publiek aanspreken. Wat de reden ook moge zijn, we laten beslist geen kans onbenut om op Music in Mind ook zelf op muzikale strooptocht te gaan.
Een veeleer beperkte opkomst in het Brugse concertgebouw, maar wel een publiek dat voornamelijk uit trouwe aanhangers lijkt te bestaan. Op de eerste rij vangen we naast het Nederlands ook flarden Frans, Duits en zelfs Spaans op. De oorsprong van Tuxedomoon mag dan wel in de VS liggen, ondertussen zijn deze heren uitgezwermd naar alle uithoeken van onze aardkloot. Steven Brown koos voor Mexico, bassist Peter Principle woont in New York, Blaine Reiniger zocht zijn heil in Griekenland en Luc van Lieshout nestelde zich op Brusselse bodem. Misschien dat ook deze mengelmoes van omgevingen en invloeden het geluid van dit viertal mee bepaalt.
Met Luther Blisset wordt al vroeg in de set een aanstekelijke en zelfs dansbare toon gezet. Een effectgitaar neemt het voortouw met daarboven lagen piano, trompetimprovisaties en de stem van saxofonist/pianist/klarinetist -multi-instrumentalist lijkt hier de gepaste term- Steven Brown die opgaat in “zoom zoom zoom, womb womb womb, tomb tomb tomb”.
Wat opvalt in het volledige repertoire is het gebrek aan drum. Niet dat dit een gemis is want de rol lijkt te worden overgenomen door repetitieve baslijnen. Principle zorgt, bijgestaan door elektronische snufjes, voor een strakke kadans waarboven klanktapijten en improvisaties geweven worden. Met Baron Brown, terug te vinden op het laatste album ‘Cabin In The Sky’, denken we in eerste instantie even in de Klezmer-richting maar al snel worden we door het –dit keer schelle- getrompetter van Van Lieshout teruggeleid naar de dialoog van tempo- en stijlwissels tussen de twee zangers.
Ook het nieuwe Triptych kan op bijval rekenen, wat in de setting van een zittend concert eens te meer een relatief gegeven blijkt. Hoewel de knarren van Tuxedomoon ook niet bepaald spraakwatervallen zijn en de Belgen wellicht thuishoren in de categorie ‘stille genieters’, moet het Reininger even van het hart: “You are soooo polite, wake up sinners!”. Alsof we de heren niet willen teleurstellen, wordt de sfeer naar het einde van het concert toch nog wat opgevijzeld en zijn de reacties iets minder bescheiden bij de noisy rockende afsluiter This Beast en bisnummer Dark Compagnion.
Jazz tot free-jazz, avant-garde, klassiek, experimenteel, elektronica: we mogen bijna elk schuifje uit onze labelkast opentrekken om het werk van deze heren te beschrijven. Toegegeven: niet meteen de muziek die bij ons vaak door de huiskamerboxen zou schallen maar in elk geval wel een gesmaakte trip door het bevreemdende, wondere universum van Tuxedomoon.
Met Luther Blisset wordt al vroeg in de set een aanstekelijke en zelfs dansbare toon gezet. Een effectgitaar neemt het voortouw met daarboven lagen piano, trompetimprovisaties en de stem van saxofonist/pianist/klarinetist -multi-instrumentalist lijkt hier de gepaste term- Steven Brown die opgaat in “zoom zoom zoom, womb womb womb, tomb tomb tomb”.
Wat opvalt in het volledige repertoire is het gebrek aan drum. Niet dat dit een gemis is want de rol lijkt te worden overgenomen door repetitieve baslijnen. Principle zorgt, bijgestaan door elektronische snufjes, voor een strakke kadans waarboven klanktapijten en improvisaties geweven worden. Met Baron Brown, terug te vinden op het laatste album ‘Cabin In The Sky’, denken we in eerste instantie even in de Klezmer-richting maar al snel worden we door het –dit keer schelle- getrompetter van Van Lieshout teruggeleid naar de dialoog van tempo- en stijlwissels tussen de twee zangers.
Ook het nieuwe Triptych kan op bijval rekenen, wat in de setting van een zittend concert eens te meer een relatief gegeven blijkt. Hoewel de knarren van Tuxedomoon ook niet bepaald spraakwatervallen zijn en de Belgen wellicht thuishoren in de categorie ‘stille genieters’, moet het Reininger even van het hart: “You are soooo polite, wake up sinners!”. Alsof we de heren niet willen teleurstellen, wordt de sfeer naar het einde van het concert toch nog wat opgevijzeld en zijn de reacties iets minder bescheiden bij de noisy rockende afsluiter This Beast en bisnummer Dark Compagnion.
Jazz tot free-jazz, avant-garde, klassiek, experimenteel, elektronica: we mogen bijna elk schuifje uit onze labelkast opentrekken om het werk van deze heren te beschrijven. Toegegeven: niet meteen de muziek die bij ons vaak door de huiskamerboxen zou schallen maar in elk geval wel een gesmaakte trip door het bevreemdende, wondere universum van Tuxedomoon.