Monster Magnet

Monster Magnet opent meteen stevig met de klassieker Dopes To Infinity, het titelnummer van de gelijknamige plaat uit 1995. Vervolgens gaat het meteen een versnelling hoger bij de songs Crop Circle en Powertrip uit hun meest succesvolle album tot nu toe, ‘Powertrip’ uit 1998. De fans op de eerste rijen zingen uit volle borst mee, en al snel vormt er zich een stevige moshpit.

 

Dave Wyndorf, de haren lichtjes golvend in de wind van de ventilatoren, is verdikt, mogelijk vanwege het feit dat hij nu clean staat? In alle geval oogt hij vermoeid, hoewel hij zijn songs wel deftig brengt. Live wordt hij nog steeds bijgestaan door sologitarist van het eerste uur Ed Mundell, die binnenkort de hort optrekt met zijn nieuwe soloproject.

 

Naarmate de set vordert, wordt het duidelijk dat dit een greatest hits show is, ondanks de shirts met opdruk “4 Way Diablo Tour”, het enige dat buiten enkele gesigneerde drumvellen aan de zeer karige merchandisingstand verkocht wordt. Meer zelfs, geen enkel nummer van de nieuwe schijf komt aan bod. Moeten we daar rouwig om zijn? Met uptempo nummers als Tractor, Radiation Day en de afsluiter van de reguliere set Space Lord niet echt. Radiation Day wordt trouwens begeleid door de projectie van een befaamd stukje film, namelijk de helicopteraanval uit Apocalypse Now van Francis Ford Coppola. 

Ook tijdens andere nummers rollen de beelden over het scherm die de psychedelische reputatie van Monster Magnet alle eer aandoen. Met de nodige hulpmiddelen, die her en der geconsumeerd worden in de zaal, missen de projecties hun effect zeker niet.

 

De interactie met het publiek is vrij beperkt, klassiekers als “Give me something back motherfuckers!” terzijde gelaten. De galm op Wyndorf’s microfoon bevordert geen lange gesprekken, maar daarvoor is het publiek ook niet gekomen. Wel voor een vette rockshow die ze ook gekregen hebben. Volgende keer willen we Monster Magnet wel een beetje gretiger zien, als het kan.