The Pigeon Detectives
Hyperkinetische, verzopen muskusrat
Frank D'hanis
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Geen volgeladen Botanique voor het optreden van The Pigeon Detectives, maar het jeugdige geweld en de microfoonstunts van zanger Matt Bowman krijgen alle aandacht van de aanwezigen. Terecht!
“There’s not a lot of you, but we want to see you move.”, schreeuwt Bowman al in het begin van het concert. Geleidelijk aan verandert de jongeman in een hyperkinetische spring-in-'t-veld. Zijn energie lijkt onuitputtelijk en met zijn krullenbol blijft hij het hele optreden lang het absolute aandachtspunt.
Te pas en te onpas staat hij met zijn armen uitgestrekt bovenop het drumstel, maakt hij wilde sprongen, David Lee Roth (voormalig zanger van Van Halen) achterna en slingert zijn microfoon aan de kabel in de rondte. Op geregelde momenten besproeit hij andere bandleden en zichzelf met water. Zijn natte krullen doen hem dan op een verzopen muskusrat lijken. “Zo schattig.”, verzekert een naburig meisje ons.
Te pas en te onpas staat hij met zijn armen uitgestrekt bovenop het drumstel, maakt hij wilde sprongen, David Lee Roth (voormalig zanger van Van Halen) achterna en slingert zijn microfoon aan de kabel in de rondte. Op geregelde momenten besproeit hij andere bandleden en zichzelf met water. Zijn natte krullen doen hem dan op een verzopen muskusrat lijken. “Zo schattig.”, verzekert een naburig meisje ons.

Spektakel viel er dus genoeg te rapen. Op muzikaal vlak dient echter enige nuance in acht genomen te worden. Technisch gezien zijn de nummer van The Pigeon Detectives een beetje zoals friet met biefstuk. Lekker, maar niet echt een hoogtepunt van culinaire verfijndheid.
De riffs die gitaristen Olvier Main en Ryan Wilson brengen zijn nogal repetitief en de nummers lijken soms erg op elkaar. De sterkte van de band ligt dan ook eerder op het vlak van de energie die ze tentoonspreiden en de manier waarop ze het podium innemen. Voor een virtuoze muzikale prestatie moet je echter niet bij de Detectives zijn.
De riffs die gitaristen Olvier Main en Ryan Wilson brengen zijn nogal repetitief en de nummers lijken soms erg op elkaar. De sterkte van de band ligt dan ook eerder op het vlak van de energie die ze tentoonspreiden en de manier waarop ze het podium innemen. Voor een virtuoze muzikale prestatie moet je echter niet bij de Detectives zijn.
Bijna elk nummer van beide cd’s werd gespeeld en op die manier werd het toch een uitgebreide set waarin vooral de hitsingles op veel enthousiasme konden rekenen. Hoogtepunt was uiteraard This Is An Emergency. Nothing To Do With You, het enige akoestische nummer, was hoe dan ook een aangename en pakkende afwisseling van het hoge snelheidsgedreun dat hun handelsmerk is geworden.
Jammer genoeg straalde het enthousiasme van de band niet meteen af op het publiek. Op een enkel meisje na (al dan niet onder invloed van hulpmiddelen), werd het gebeuren eerder apathisch aanschouwd. En toch heerste er een onmiskenbaar vrolijke sfeer. Misschien was er sprake van collectieve hallucinatie waarin iedereen droomde over verliefd en jong zijn en over de welvingen van het lichaam, zowat de favoriete thema’s van de groep. Wij kregen alleszins een onverklaarbaar optimistisch gevoel bij de lijn “Keep your dress on girl, it’s okay now.”
Vooral de herkenbaarheid van het werk van The Detectives was beklijvend. De zeer verstaanbare en simpele teksten in combinatie met de catchy riffs zorgden bij ons voor een trip langs memory lane. De jongere generatie vond het waarschijnlijk gewoon een zeer amusant en prettig optreden. En dat was het ook.
