Cactusfestival

De eerste dag van wat wellicht een van de gezelligste zomerfestivals van België is, bracht al meteen een paar klinkende namen met zich mee. Een zalig weertje en de frisse en naar festivalnormen goedkope pintjes deden de aftrap van Cactus 2008 weer overheerlijk smaken.

Opener Sharon Jones & The Dap Kings bleek meteen een schot in de roos. De kleine soulsister uit Georgia maakte het Minnewaterpark meteen warm met haar single I’m Not Gonna Cry. Geen wonder dat Amy Winehouse zich de Dap Kings toe-eigende als begeleidingsband. Ze spelen namelijk strakker dan de broek van de gemiddelde emoliefhebber. Dat werd des te duidelijker bij de titeltrack van het album '100 Days, 100 Nights' en bij de opmerkelijke cover van James Browns It's a Man's World. Dit is doorwinterde funky soul waar vele nieuwe diva’s nog een stevig puntje aan kunnen zuigen.



Funky soul was ook te horen bij Brooklyn Funk Essentials, maar dit keer vermengd met reggae, hip hop en carribische grooves. Het collectief, bestaande uit kunstenaars van verschillend pluimage, heeft een sterke livereputatie en dat werd dubbel en dik bevestigd door hun passage door het Minnewaterpark.



De erg uitgebreide ritmesectie voerde krakers als Belly Bottoms tot een hoogtepunt. Niet alleen de band zelf werd uitzinnig, ook het publiek ging uit zijn dak. Dance-Free Night was het onbetwiste hoogtepunt van de set. Als toemaatje kregen we nog een stomende cover van Sly Stones I Want To Take You Higher, leuk om ook in dit genre nog eens een revolutionaire sound te horen. Twee nummers hadden ze nodig om ons te overtuigen dat Babylon weldegelijk naast New York City ligt.



Dat de Cactusorganisatoren een voorliefde hebben voor tropische muziek is op deze vrijdagavond wel duidelijk. Als derde act van de avond stonden Gabriel Rios, Jef Neve en Kobe Proesmans geprogrammeerd. Toegegeven, die samenwerking ziet er zelfs op papier en adembenemend uit. Neve, jazzcat par excellence is ongetwijfeld een van de beste muzikanten van ons land en Cubakenner en percussionist Kobe Proesmans heeft eveneens een cv en discografie om 'U' tegen te zeggen.



Samen met de swingende Rios brachten zij een mix van stevige en intieme luister- en dansmuziek. Uitgestrekt boven zijn vleugel begon Neve, zijn snaren dempend, een uitgeklede versie van Voodoo Chile. Daarna kwam een keur aan Riosnummers voorbij, maar dan wel in een heel ander arrangement. Wij kregen het gevoel dat Rios plots echt volwassen was geworden. De topper kwam ergens voorbij de eerste helft met Stay, een nummer dat Rios met zoveel overgave bracht dat we er in de positieve zin ongemakkelijk van werden. Muziek van een zeer hoog niveau, dat is wel zeker.



Het half uur pauze dat volgde, werd vooral gevuld met opwarmen voor de volgende band. De B-52s waren namelijk in het land en zoiets konden we niet zonder de juiste mood laten voorbijgaan. Na 16 jaar heeft de band immers een nieuwe plaat uit en dat vieren ze met een tournee, een paar jaartjes ouder dan in de topdagen maar zeker niet minder energiek.



Pump, Funplex en Juliet of the Spirits, uit hun nieuwe album 'Funplex', luidden meteen het feestje in. Zowat de meest foute armbewegingen sinds 1945 begeleidden de uit 1982 stammende meestamper Mesopotamia. Naar goede B-52s gewoonte werd ook seks niet geschuwd tijdens hun set. “G-spots” en “whores” waren schering en inslag en dit alles mondde uit in het spetterend onthaalde Love Shack, een van hun grootste singles. Als toegift werd de tweede grote publieksfavoriet bovengehaald. Wie dacht dat de Rock Lobster al lang verdronken was, zat wel heel erg fout. De nieuwe plaat mag dan niet het beste zijn wat de B-52s ooit geproduceerd hebben, live zit het nog steeds meer dan goed.