MGMT

Hoe gaat dat met hypes? Ze verschijnen plots, zijn even overal en verdwijnen even snel als ze gekomen zijn. Slechts een enkeling weet het hoofd boven water te houden. MGMT (Zeg: Management) behoort niet tot die happy few, als je het ons vraagt. Hun uitverkochte concert in de ABclub was rommelig, eindeloos uitgesponnen en vooral ongeïnteresseerd.

Nee, geef ons dan maar Florence and the Machine. We hadden er nochtans geen goed oog in de eerste 5 minuten. Cat Powerkapsel, vocaal-acrobatisch en uitblinkend in algehele schattigheid. Gooi daar wat teksten over liefdesrivales verminken en bedden in brand steken tussen en je hebt just another Kate Nash. Maar dat was buiten Florence zelf gerekend. Langzaam maar zeker kreeg ze het aanvankelijk sceptische publiek even enthousiast als zij zelf was. Of toch bijna, want het kleine meisje is moeilijk te evenaren in haar enthousiasme.



Wij hielden het meeste van de up-tempo nummers zoals Kiss With a Fist en Throwing Bricks. Op die momenten verlaat Florence de betreden paden van de Engelse soulmeisjes en voegt ze een kleine Libertinesdimensie aan haar wereldje toe. Zeiden we al dat Dev Hynes (Lightspeed Champion, Test Icicles) dikwijls haar liveband vervoegt? Wij willen meer horen, maar zullen nog even moeten wachten: de eerste single is pas voor 9 juni.



Eigenlijk hebben we alles wat er over MGMT te zeggen valt al gezegd in de inleiding. De band stond er zo verveeld en zelfingenomen bij dat het concert nog het meeste weg had van een verplicht nummertje. Elke glimlach en bindtekst was er te veel aan. Wij dachten met heimwee terug aan de onbevangenheid van Florence.



Zanger Andrew Vanwyngarden heeft uiterlijk alles om de nieuwe Luke Pritchard te worden, maar zingt zo hoog en slecht dat hij zelfs bij Hanson geweigerd zou worden. Zijn podiumgenoten deden het niet veel beter. De catchy liedjes van ‘Oracular Spectacular’ werden uitgerokken tot seventiesrockgedrochten met eindeloze solo’s. Alles wat leuk en licht was aan nummers als Time to Pretend en Weekend Wars werd vakkundig verneukt.



Toen de nadruk toch wat meer naar elektronica verschoof met Electric Feel, bedachten we dat MGMT ver beneden Mika gezakt was in onze inwendige hitlijst. De Britse castraat is een beetje lullig met al zijn goede bedoelingen, maar hij meent het tenminste. Een luidruchtig meegezongen The Youth en een bis waarin met kledingstukken gegooid werd, konden niets aan ons oordeel veranderen.



Begrijp ons niet verkeerd: ook wij hielden van ‘Oracular Spectacular’, maar we vrezen dat ze de kitscherige, aanstekelijke sound van hun debuutplaat vooral te danken hebben aan het goede werk van Flaming Lipsproducer Dave Fridmann. Dit was zowaar het slechtste concert van het jaar.