Now_Series: M83, The Whip, These New Puritans,...

De laatste tijd onstond er dankzij ondermeer Klaxons een enorme hype rond het genre. Eruit springen is dan ook niet iedereen gegeven maar blijkbaar hadden ze in de AB toch zes relevante bands weten te vinden want we zagen deze avond werkelijk geen enkel slecht concert. Het vroege startuur speelde ons eigen Foxylane duidelijk parten want de Club was zo goed als leeg bij de aanvang van hun energieke set. Toen we de groep vorige zomer aan het werk zagen, leken ze nog volop op zoek naar zichzelf. Blijkbaar was de zoektocht nog niet helemaal beëindigd, al zijn ze erg goed geworden in wat ze doen. Het vijftal schippert tussen dance, electro en rock, afhankelijk van het gespeelde nummer. Zelf verkiezen we de nummers waar de elektronische elementen de bovenhand krijgen want aan het geschreeuw van de zanger tijdens de “hardere” nummers hebben we niet bepaald een boodschap.

 

In een al even lege ABBox speelden These New Puritans hun eerste concert op Belgische bodem. De drie piepjonge Britten hadden alleszins de allures die we ook terugvinden bij groepen als Arctic Monkeys of Klaxons. Ook al was dit concert verre van perfect, het werd snel duidelijk dat de groep over bakken talent beschikt. Debuutplaat ‘Beat Pyramid’ werd, op de niemendalletjes na, zo goed als integraal gespeeld en wij zijn er dan ook vast van overtuigd dat nummers als single Elvis, Swords of Truth (met die machtige intro) of Numerology (aka Numbers) stuk voor stuk potentiële hits zijn. Naar het einde toe ging het af en toe even fout: tijdens En Papier bijvoorbeeld. Wij geven u desalniettemin op een blaadje dat ze deze zomer één of andere Pukkelpoptent doen ontploffen met hun aanstekelijke elektropunk.

 

Een heel ander paar mouwen was As In Rebekkamaria. Van rock was hier geen sprake meer, des te meer van pop. Pop zoals we die kennen van Goldfrapp, Vive La Fête of Robyn, al leek de Noors/Zweedse Rebekkamaria Andersson er nog een scherper kantje aan te maken dan eerder genoemde groepen. In de Club zagen we een bijzonder professionele en zelfzekere show en we begrepen dan ook niet dat Andersson en haar vierkoppige groep op dergelijk klein podium stonden. Zonder twijfel de ontdekking van de dag.

 

Een volgende hoogtepunt - misschien wel hét hoogtepunt van de avond - kregen we onder de noemer The Whip. De groep bestaat - alweer - uit vier jonge Britten en ook hier haalt de electro het van de rock. Hun muziek klinkt voornamelijk gewoon simpel. Er worden niet al te veel doekjes om gewonden. Toegegeven, heel origineel is het misschien allemaal niet maar nummers als Sister Siam, Save My Soul of de meer dan fantastische single en afsluiter Trash kan je onmogelijk slecht vinden. De belangrijkste eigenschap is misschien nog wel dat hun nummers catchy as hell zijn. Het was dan ook bijzonder jammer om te zien dat de uitbundigste mensen zich op het podium bevonden en zelfs daar ging het er betrekkelijk rustig aan toe. Ook deze band zien we deze zomer terug in een ongetwijfeld kolkende Pukkelpoptent.

 

Even later bewees Prinzhorn Dance School dat er niet altijd elektronica nodig is om muziek dansbaar te laten klinken. Met enkel bas, gitaar en drums zette ze een loeiharde maar enorm zuivere set neer. Tobin Prinz (die overigens opvallend veel weg heeft van Jonathan Donahue van Mercury Rev) en Suzi Horn lijken het zichzelf niet bijster moeilijk te maken. Haast nooit eerder maakten we een optreden mee waarbij elke noot die gespeeld werd, zo duidelijk hoorbaar was. Ook hun beperkte zangcapaciteiten wisten ze door deze minimale aanpak te verdoezelen. Prinzhorn Dance School mag heus een unicum genoemd worden binnen de huidige muziekscene.

 

Zelfs de hoofdact van de avond wist de ABBox amper te vullen. M83 heeft in de loop der jaren nochtans een mooie aanhang verworven. Is het niet door hun eigen werk, dan wel door de remixes voor Bloc Party, Placebo of Goldfrapp of vanwege de tournee als support van Moby. Sinds Nicolas Fromageau in 2003 de band verliet, staat Anthony Gonzalez er alleen voor. Op het podium werd hij echter vergezeld door drie andere muzikanten. De opstelling was sober (zelfs geen visuals) en hetzelfde kan gezegd worden van het concert.

 

Aanvankelijk leek de structuur en de schoonheid die zo typisch is voor M83 te verdwijnen in een hoop elektronisch lawaai maar daar kwam met Graveyard Girl gelukkig snel verandering in. Opvallend ook hoe goed de songs van de nieuwe plaat, die een stuk toegankelijker is dan we van M83 gewend zijn, live ook overeind blijven naast de oude nummers. Dat wil echter nog niet zeggen dat een nummer als Kim & Jessie niet onderdoet voor pakweg het sublieme Moon Child.

 

Na dat laatste nummer zakte de set echter wat in elkaar. De groep wist onze aandacht niet vast te houden en deed er ook niet al te veel moeite voor. Waar we normaal gezien zouden moeten opgaan in nummers als We Own the Sky, vlogen ze nu voorbij zonder enig besef. Pas naar het behoorlijk dansbare einde van de set toe, zo ergens vanaf Don’t Save Us from the Flames, werden we weer even bij het nekvel gegrepen. Afsluiter Couleurs deed ons eindelijk zelfs verlangen naar meer maar jammer genoeg kwam er met dit nummer ook een brutaal einde aan een set met slechts enkele schaarse hoogtepunten. Hopelijk binnenkort een herkansing.