Mavis Staples

“They tried to make me stay in the hotel, but I said no, no, no!” Het was meteen duidelijk dat niemand Mavis Staples moet vertellen wat te doen. La grande dame was heser dan Tom Waits en toch slaagde ze erin een performance uit de duizend neer te zetten. Onverzettelijk, professioneel en goedgeluimd won ze één voor één alle harten voor zich.

Zoals wel vaker moesten we eerst een wanstaltig voorprogramma uitzitten. Go_Tell bestaat uit een tienkoppig meisjeskoor met Aretha Franklinambities en een eenzame jongeman achter de knoppen. De band brengt naar eigen zeggen een mengeling van gospel en elektronica. Daar is wel iets van aan: zowat elk nummer begon met zweverige Lambbeats en eindigde in net geen ‘Sister Act’. Sommige meisjes ontbrak het volledig aan microfoontechniek, anderen haalden de noten niet. Toen de mannen van de belichting voor god speelden en voortijdig de zaallichten aandeden, was voor ons de pijngrens al lang doorbroken.



Wat een contrast met Mavis Staples! Ze kwam breed lachend op, beloofde ons genoeg “positive vibrations” om de volgende zes maanden door te komen en hield zich vervolgens aan haar woord. We werden getrakteerd op een heleboel nummers van The Staple Singers, genereus aangevuld met soulcovers. Hoogtepunten als Eyes On The Prize, Down in Missisippi en Turn Me Around volgden elkaar in sneltempo op.



Hoewel de teksten van de gospeldiva allesbehalve vrolijk zijn en dikwijls zware onderwerpen aansnijden, was het feelgoodgehalte van het concert enorm hoog. Songs als The Weight, Why Am I Treated So Bad en We Shall Not Be Moved werden gekaderd in verhalen over haar familie, Martin Luther King en de eeuwige strijd voor de mensenrechten. Het publiek hing aan haar lippen.



Dat er iets scheelde aan haar stem was al duidelijk vanaf het eerste nummer For What It’s Worth, maar Mavis liet het niet aan haar hart komen. Niet gehaalde noten werden professioneel opgevangen door de uitstekende achtergrondzangeressen of gemaskeerd met grootse armbewegingen. Van de hele setlist was enkel Respect Yourself wat aan de slappe kant. Middenin de set liet de zangeres haar band zelfs een kwartiertje alleen jammen om zichzelf even een pauze te gunnen. Ook dat verveelde niet. De muzikanten hebben genoeg kwaliteit in huis om hun mannetje te staan.



Het publiek dacht er net hetzelfde over. Het klapte en zong mee zoals we nog nooit eerder hadden mogen aanschouwen in de AB. Duidelijk aangedaan door de reacties van het publiek, stelde Mavis na de laatste bis voor om met haar te trouwen. Wetende dat zelfs Bob Dylan ooit naar haar hand dong, was dat een aanbod dat we niet konden weigeren.