Mauro & The Grooms

Om een nieuw album op ons los te laten, mag Mister Mauro Pawlowski binnenkort weer ‘on the road’ met de mannen van dEUS. Toch kriebelde het duidelijk bij de man van de duizend-en-zoveel muziekprojecten. En dus was het tijd om nog eens een podium te bestijgen met die andere heren: het muzikale en geniale geweld van The Grooms. "De nieuwe ep komt er … ooit", verkondigden ze zaterdagavond met enige trots in een overbevolkte Charlatan, waar Mauro and the Grooms exclusief en na lange tijd hun demonen nog eens loslieten.

De vrouwen in de zaal verlangden naar Mauro, de mannen verlangden dan weer dat ze Mauro zelf waren. Op hun dooie gemakje kwamen Mauro and the Grooms het podium opgewandeld, volledig klaar om een hele avond gitaargeweld en meer door de luidsprekers te laten denderen.



Mauro nam als geen ander de rol van frontman op zich en dat deed hij zonder al te veel bindtekstengeleuter. Terwijl hij als een bezetene rond zijn microfoonstatief kronkelde, draaide hij het publiek zonder problemen rond zijn vinger, waarna de hele bende aanstuurde op een eerste hoogtepunt. Fear Life is op plaat al een nummer om schrik van te krijgen, maar live slaagden ze erin om zowat iedereen angstzweet te bezorgen. Een bassdrum die door merg en been gaat, een scherp gitaarlijntje met daarboven Mauro’s geschreeuw zoals enkel hij dat kan: wat wil een mens nog meer? Er was zelfs geen somnabula-act nodig om op duivelse wijze uit de hoek te komen.



Verder werd de set opgebouwd uit songs die op ‘Black Europa’ of ‘Ghost Rock’ pronken, met daarnaast was er ook nieuw werk dat ooit op die langverwachte ep zou moeten belanden. De oude nummers waren te herkennen aan een Mauro zonder gitaar, terwijl de nieuwe gesierd werden door een Mauro mét gitaar. Bovendien bezitten die nieuwe nummers minder ruwe en woeste kantjes dan we van hen gewend zijn en klonken ze soms bijzonder puur. Eén enkele keer, in To the Next Storm, kwam er zelfs een kleine Springsteen in Mauro naar boven. Hopelijk betekent dit niet het einde van dat straffe en herkenbare noisekarakter van hun oudere werk.



Hoewel Mauro niet veel te zeggen had, liet hij voor de zekerheid weten dat hij daartoe wel in staat is. “Ik kan veel babbelen hoor. Moet ik nog iets zeggen?”, vroeg hij vooraleer iedereen op een voortreffelijke versie van Tired of Being Young getrakteerd werd. Dat nummer is op 'Black Europa' het aparte geval dat in de richting van pop zweeft, maar live werd hier behoorlijk veel vettige elektro tussen gesmeten. 



Het leek wel alsof het gezelschap de smaak van elektronica-experimenten te pakken heeft. Zowat alles werd door grote hoeveelheden beat en keyboard opgezweept. Hoe vettiger, hoe prettiger. Een ander leuk extraatje waren de intermezzoriedeltjes tussen elk nummer die zo leken weggeplukt uit een of ander donker griezelsprookje. Als die van Mauro and the Grooms iets doen, dan doen ze het goed.



Het ziet er naar uit dat we nog een tijdje mogen wachten op die nieuwe ep. Voor één keer beginnen we daarbij niet met goedkope Limburgermoppen. Ze hebben ons echter wel héél benieuwd gemaakt. “Bedankt voor uw aandacht en de opkomst. Tot in den draai”, schalde het nog door de speakers. Graag gedaan, hoor.