Smashing Pumpkins

Hun doortochten in de AB en op Pukkelpop in 2007 waren net als hun laatste platen nogal lamlendig en voorafgaande futloze optredens in de Vooruit en Flanders Expo hadden ons evenmin kunnen bekoren. In vivo konden de Pumpkins nooit tippen aan het niveau van prachtplaten als ‘Siamese Dream’, de geniale dubbelaar ‘Mellon Collie and the Infinite Sadness’ en de bijhorende B-sides sixpack ‘The Aeroplane Flies High’. The Smashing Pumpkins dienden deze slechte livereputatie dus recht te zetten. Een opdracht waarin ze wonderwel zouden geslaagd zijn, ware er aan het eind van de show niet het gebruikelijke gezanik van een om god weet welke reden verbitterde Corgan.

Vorst Nationaal was tot onze verbazing redelijk goed gevuld. De Belgen zijn nog steeds fan, hoewel het laatste goede studiowerk reeds van vorige eeuw dateert. Onze vrees dat het concert een zoveelste afknapper zou worden, werd gelukkig al met de verrassende opener Porcelina of the Vast Oceans van tafel geveegd. De verplichte nummers van het povere ‘Zeitgeist’ werden de hele set door afgewisseld met rijkdom uit het verleden.



1979 met enkel Corgan op semi-akoestische gitaar leverde een geslaagd intiem moment op, een ritmisch en met zorg afgewerkt Bullet with Butterfly Wings deed Vorst ontploffen en de mayonaise tussen de band en het Belgische publiek pakte eindelijk. Ook The Everlasting Gaze en zelfs Zeitgeist, nummers die we op plaat eigenlijk niet echt wisten te waarderen, deden ons plots inzien dat de Pumpkins nog steeds een supergroep kunnen zijn.



“If there is a God, I know he likes to rock”, klonk het ooit uit de mond van een door Bowie bewonderd artiest. Tussen de gruzelementen van het eens zo harde gesteente van de Pumpkins ontwaarden we gelukkig nog de goudader Tonight, Tonight, een nummer waarbij ook de andere aanwezigen op het podium uit de schaduw van de gerokte Corgan konden treden. In het bijzonder dan de bevallige Lisa Harriton, die op piano een knappe intro liet horen. Ook het nieuwe The Rose March en het bijna vergeten Lilly werden door het publiek met een groot applaus onthaald. 



Na twee erg vermakelijke uren stak Corgan naar slechte gewoonte echter een tirade af waarbij hij ook de hardcore-fans verwenste, met de hopelijk als grap bedoelde quote “You will like this song in about ten years time. That’s the kind of fans we have”. Geen idee wat hij daarmee bedoelde, maar het zette wel een enorme domper op de ontstane feestvreugde.



De bisnummers konden de sfeer niet meer terugbrengen, ook al smaakten covers Easy Livin van Uriah Heep en vooral Lips Like Sugar van Echo and The Bunnymen naar meer. Beste Billy, laat volgende keer dat gemekker thuis en hou het gewoon bij een goed concert.