My Voice / A Song (Johnny Parry Trio +Dez Mona)
Danse Macabre
Lieselot D\'Hoest
Cactus@MaZ, Brugge — 8 november 2008
De Ma/Z werd afgelopen zondag onder de noemer ‘My Voice / A Song’ het schouwtoneel voor opvallende vocale extremen. De diepe fluisterdalen waarin Johnny Parry rondspookt, werkt als perfect tegengif tegen de ijle hoogten waarin Gregory Frateur de plak zwaait. Geen voer voor vrolijke fransen, hun platen vol sfeervolle nekvelgrijpers. En laat nu net die sfeer ook live de grootste gemene deler zijn tussen de muziek van Johnny Parry Trio en Dez Mona.
Niettegenstaande hun jeugdige leeftijd spelen de leden van het (voorlopig nog) onbekende Johnny Parry Trio al ruim tien jaar samen in allerhande formaties. Toch valt uit de trillende hand van Johnny Parry af te leiden dat de zenuwen hem parten spelen. Een spanning die echter lijkt weg te ebben zodra hij de eerste toetsen op de vleugelpiano aanslaat en een laag gefluister uitspreidt over de baslijnen van Dave Lynch en Ben Milweys spaarzame drums.
If I Was A Killer ontvouwt zich van traag en slepend tot een ingehouden climax. Hoewel we de rijkelijk georkestreerde nummers uit het meesterlijke ‘Songs Without A Purpose’ graag eens met een live blazers- en strijkersectie zouden horen, blijft de band ook in triobezetting overeind. De visuals worden verzorgd door bevriend kunstenaar Andy Holden. Wanneer bij A Love Song de dingen waar Johnny Parry van houdt ("the birds, trees, moon, countryside, rain, their bows, the clouds, snow, my mule, my home, the view…") aan ijltempo over het scherm razen, zorgt dat voor binnensmonds gegniffel.
Uit de pas ingeblikte ep ‘Little Prayers 1-8’ onthouden we vooral Autumn, een nummer dat Parry als zeventienjarige schreef en dat verfrissend anders klinkt. Op Little Prayer No.8 (ships) ratelt Parry dan weer met groeiende dreiging zijn demonisch gebed af terwijl hij vinnig op de toetsen hamert. Het Johnny Parry Trio raast als een stille tornado en laat onuitwisbare sporen na. Hoewel de teksten vaak donker romantisch zijn, is Parry de eerste om toe te geven dat we die doodsverwijzingen met een korrel zout mogen nemen. Het gaat om oprechte gevoelens, maar dan uitvergroot.
Misschien geldt die uitvergroting ook voor de dramatiek in Dez Mona’s muziek, die vooral gedragen wordt door Gregory Frateurs soms ijselijke, dan weer ondefinieerbare stemgeluid. De groep, die oorspronkelijk opgevat was als duo met enkel Frateur achter de microfoon en Nicolas Rombauts aan de bas, brengt ook in een bezetting met accordeon, drum en piano subtiel uitgebalanceerde nummers. Er is oog voor detail. De set ademt de sfeer van een donker cabaret: mannen in driedelige maatpakken, kaarslicht, kristallen karaf, tapijten op de grond, ... .
Of het nu gaat om de jazzy invloeden in het prachtige Blue Girl, de drive in de traditional Elijah Rock, de dramatiek in She Says It’s Not For Long of de intieme afsluiter, Who Knows Where The Time Goes. Het past allemaal perfect in de Dez Mona-puzzel. Niet enkel op plaat maar ook live ongetwijfeld van het beste wat er op Belgische bodem te oogsten valt.
Een perfecte muzikale avond voor wie houdt van muziek die het daglicht schuwt. Dat beide bands halsstarrig hun eigen(zinnige) weg bewandelen, kunnen we in tijden van muzikale eenheidsworst alleen maar bejubelen.
If I Was A Killer ontvouwt zich van traag en slepend tot een ingehouden climax. Hoewel we de rijkelijk georkestreerde nummers uit het meesterlijke ‘Songs Without A Purpose’ graag eens met een live blazers- en strijkersectie zouden horen, blijft de band ook in triobezetting overeind. De visuals worden verzorgd door bevriend kunstenaar Andy Holden. Wanneer bij A Love Song de dingen waar Johnny Parry van houdt ("the birds, trees, moon, countryside, rain, their bows, the clouds, snow, my mule, my home, the view…") aan ijltempo over het scherm razen, zorgt dat voor binnensmonds gegniffel.
Uit de pas ingeblikte ep ‘Little Prayers 1-8’ onthouden we vooral Autumn, een nummer dat Parry als zeventienjarige schreef en dat verfrissend anders klinkt. Op Little Prayer No.8 (ships) ratelt Parry dan weer met groeiende dreiging zijn demonisch gebed af terwijl hij vinnig op de toetsen hamert. Het Johnny Parry Trio raast als een stille tornado en laat onuitwisbare sporen na. Hoewel de teksten vaak donker romantisch zijn, is Parry de eerste om toe te geven dat we die doodsverwijzingen met een korrel zout mogen nemen. Het gaat om oprechte gevoelens, maar dan uitvergroot.
Misschien geldt die uitvergroting ook voor de dramatiek in Dez Mona’s muziek, die vooral gedragen wordt door Gregory Frateurs soms ijselijke, dan weer ondefinieerbare stemgeluid. De groep, die oorspronkelijk opgevat was als duo met enkel Frateur achter de microfoon en Nicolas Rombauts aan de bas, brengt ook in een bezetting met accordeon, drum en piano subtiel uitgebalanceerde nummers. Er is oog voor detail. De set ademt de sfeer van een donker cabaret: mannen in driedelige maatpakken, kaarslicht, kristallen karaf, tapijten op de grond, ... .
Of het nu gaat om de jazzy invloeden in het prachtige Blue Girl, de drive in de traditional Elijah Rock, de dramatiek in She Says It’s Not For Long of de intieme afsluiter, Who Knows Where The Time Goes. Het past allemaal perfect in de Dez Mona-puzzel. Niet enkel op plaat maar ook live ongetwijfeld van het beste wat er op Belgische bodem te oogsten valt.
Een perfecte muzikale avond voor wie houdt van muziek die het daglicht schuwt. Dat beide bands halsstarrig hun eigen(zinnige) weg bewandelen, kunnen we in tijden van muzikale eenheidsworst alleen maar bejubelen.
