Massive Attack
Ideologisch geweld op een bedje van beats
Mattias Devriendt
Vorst Nationaal, Brussel — 28 oktober 2009
Na hun passage in de Lotto Arena, was Vorst bijna te klein voor Massive Attack, ook wel de grondleggers van de triphop genoemd. 8.000 man lonkten naar de tienkoppige band, met hun oren en ogen wijd opengesperd. Sterk, maar niet spetterend.
Dat het publiek niet alleen iets te horen zou krijgen, was onmiddellijk duidelijk. De tandem Robert del Naja en Grant Marshall had een podiumbreed scherm van stal gehaald om op onzachte wijze het kapitalisme te typeren.
Een bonte, socio-economische verzameling van weinig samenhangende woorden moest het publiek bekeren. Met zinnetjes als “Uitgave wc-houder parlementair: € 35”, gevolgd door “Loon ambtenaar Ghana: € 125” schetsten ze een typisch kapitalistische wereld in cijfers en bedragen. Zet daaronder hun dreigende beats en bezwerende stemmen, en je krijgt een vage, maar geslaagde vervreemding van de alledaagse realiteit.
De doortocht in Brussel begon nochtans weinig indrukwekkend. Het eerste halfuur mompelde Massive Attack songs bij elkaar die het publiek maar met een flauw applaus kon beantwoorden. Maar Frisingston en Future Proof beloofden beterschap, en met Teardrop en Angel werd uiteindelijk het groot geschut bovengehaald.
Ondertussen werd ons netvlies voort getrakteerd op netjes in het Frans en Nederlands vertaalde boodschappen zoals “dood en verderf” of “folteren”: een ode aan Guantanamo. Massive Attack wil zich duidelijk profileren als geëngageerde band, en dat is bewonderenswaardig. Al zit de lichtbenevelde en inhalerende bezoeker daar wellicht niet altijd op te wachten.
Gelukkig bood de kostumering van zangeres Martina Topley-Bird – nu eens een baljurk, dan weer een zijdelings gedrapeerd stuk stof – de toeschouwer een prima alternatief voor al dit ideologisch geweld.
De eerste bisronde werd opgevrolijkt door Splitting The Atom, misschien wel het beste nummer van de weinig interessante ep die onlangs verscheen en de nieuwe plaat in 2010 lijkt aan te kondigen.
Maar met uitstekende versies van Unfinished Sympathy, waarin de kristallen stembanden van Deborah Miller trilden als nooit voorheen, en Safe From Harm, gevolgd door Karmacoma – ondertussen al de tweede bisronde - wist de groep uiteindelijk toch de nodige hits te spelen om de fans tot een volgend bezoek zoet te houden.
Al bij al een sterk optreden dus, al konden wij ons niet van de indruk ontdoen dat Vorst meer een passage dan een hoogtepunt was in deze Europese tournee.