Joseph Arthur
De Michelangelo van de effectpedaal
Kristiaan Art
Ancienne Belgique, Brussel — 20 oktober 2009
Een optreden van Joseph Arthur is als een greep uit de grabbelton. De man is een hyperproductieve duizendpoot en de kwaliteit van zijn releases is op zijn minst wisselvallig te noemen. Op een podium is dat niet anders. Hij sloeg ons al verschillende keren met verstomming, maar ook één van de meest teleurstellende optredens die we ooit zagen staat op zijn naam. In benevelde toestand wil improvisatiedrang wel eens de bovenhand nemen. En dan komt het niet meer goed.
In afwachting van uitsluitsel over welke kant het deze avond op zou gaan, kon het publiek kennis maken met de Amerikaanse singer songwriter Vandaveer. Mark Charles Heidinger bracht traditionele americana en de samenzang met zijn vrouwelijke metgezel zorgde voor een welkome pittige toets in zijn brave songs. Rose, de dame in kwestie leek weggelopen uit een freakshow. In schril contrast met haar knalroze haar en een arm volgetatoeëerd met Kimberlysterretjes, bleek ze te beschikken over een zwoele en evenwichtige stem die ons de volle drie kwartier wist te boeien.
Ondanks het verdienstelijke voorprogramma, lag het welsagen van de avond nog steeds in handen van de gastheer van de avond. Joseph Arthur werd ontdekt door Peter Gabriel en sindsdien kon de wereld niet alleen kennismaken met zijn muziek, maar opende hij ook een galerij voor zijn schilderkunst. De rode draad doorheen het werk van Arthur is zijn druggebruik en alcoholverslaving. Op het podium van de Ab-Club stonden er enkel drie flesjes water klaar en dat was, wat ons betreft, alvast een positief voorteken.
Het eerste nummer dat hij liet horen was Vacancy, een ep-track die na tien jaar rijpen nog aan schoonheid gewonnen leek te hebben. Met een technisch hoogstandje ontdubbelde Arthur zijn eigen stem waardoor hij als het ware met zichzelf aan het samenzingen was. Ook de rest van de avond maakte hij gebruik van een enorme batterij effectpedalen zoals een kunstschilder gebruik maakt van allerhande technieken om de verf op het canvas aan te brengen. Op geen enkel moment kregen we evenwel de indruk dat het experiment de bovenhand kreeg.
Joseph Arthur putte kriskras uit zijn uitgebreide oeuvre en vergat daarbij ook zijn recente platen, ‘Temporary People’ en ‘Nucleair Daydream’, die hij met zijn band The Lonely Astronauts opnam, niet. Maar ook de zeemzoete parels waar we stiekem allemaal op zaten te wachten, Honey And The Moon en In The Sun kregen een beurt. Dit laatste nummer - zo goed dat Michael Stipe er ooit zes versies van op een ep zette - zal de man misschien zelf al beu gespeeld zijn, maar toch wist hij opnieuw een bezielde versie neer te zetten.
Zoals dat hoort bij een getormenteerde artiest, maakte Arthur een zelfingenomen, lichtjes gedeprimeerde indruk. Het antwoord op de vraag of hij zich amuseerde klonk eerder cynisch dan enthousiast, maar een uurtje later in de lange bisronde kon er zowaar toch een echte glimlach van af.
Maar bij Joseph Arthur blijft een optreden toch vooral een transactie van kunstwerken, zoals dat ook in zijn galerij het geval is. Na afloop van het concert haalde hij zijn akoestische gitaar nog eens boven om met de fans You Are Free te zingen. Waarschijnlijk was dat een verkooptruc om zoveel mogelijk fans te laten wachten tot de versgebrande opnames van het concert klaar waren voor de verkoop, maar zelfs dat commerciële gevoel kon vanavond de pret niet drukken.