Just Jack
Energie wordt synergie
Mattias Devriendt
Minnemeers, Gent — 27 oktober 2009
De organisatie van de Minnemeers had Just Jack misschien iets beter mogen kaderen. Een matig gevulde zaal, een voorprogramma dat in de verste verte niet aansloot bij de hoofdact en slaapverwekkende achtergrondmuziek tussen de optredens. Geen wonder dat de zaal zich maar met moeite oprichtte om van zijn energie te smullen. En toch mogen we er niet aan denken dat we het zelf gemist zouden hebben.
Wie dat voorprogramma dan wel verzorgde? Tommigun is de naam, ook bekend als Thomas en Joeri uit Brussel, en voor de gelegenheid hadden ze de helft van de liveband thuisgelaten en enkel een extra zangeres aan hun zijde meegebracht. Vervolgens kregen we een stukje lo-fi / indie te horen met veel toetsenwerk. Languit liggen was dan ook de boodschap.
Hier en daar hoorden we een aardig nummer, en over het algemeen werd dat met al dan niet oprechte overgave gebracht. Máár, jongens, horen jullie nu zelf niet dat die vrouw links van jullie veel beter zingt? Bij deze dus een oproep aan Tommigun: maak in het midden van het podium wat plaats vrij voor je backing vocal.
En zo moesten we half in slaap gewiegd overeind krabbelen om de hoofdact te zien: Just Jack, een vrolijk rondhuppelend, los T-shirt met gele basketsloefkes eronder en kortgeknipt haar erboven. Niet meer, niet minder. Je ziet jezelf zo een pintje bestellen aan de bar met deze jongen. Al is “jongen” misschien niet meer van toepassing voor iemand die op nieuwjaarsdag 35 jaar wordt.
Hem daar nu al voor feliciteren is misschien wat voorbarig, en dus houden we onze 'proficiat' voor 'All Night Cinema', zijn nieuwe langspeler sinds augustus. Maar ook voor zijn prestatie in de Minnemeers kan er een complimentje vanaf, want Jack kreeg zelfs een mak publiek aan het feest.
Writersblock was de opener van een langzaam stijgende set. Just Jack wees daarbij hier en daar naar toeschouwers of keek hen staalhard in de ogen, terwijl hij lachend over het podium dartelde. Stoom aflaten, noemen ze dat.
Ook de drummer van deze hemels strakke band verdient trouwens een schouderklopje. De kale knikker met de twee stokjes was hyperprofessioneel, op het autistische af, en een steengoede coach van het Jackteam. Na tien seconden zag je al wie de baas. En heb je gelet op de sublieme versnelling en de hints vóór elk nummer? De perfectie van eenvoud. Iets waar veel jonge bands nog van kunnen leren.
Het optreden bereikte – hoe kan het ook anders - zijn hoogtepunt bij Starz In Their Eyes. Energie werd synergie en het publiek leefde zich uit. Tijdens de bisnummers werd die lijn bovendien nog eens naadloos doorgetrokken. En dus zit er niets anders op dan de voor de hand liggende woordspeling eindelijk neer te schrijven: Just a very good Jack.