Live Prog 2011

De meeste progfestivals in de Lage Landen gaan niet door in de zomer. Dus waarom niet eentje organiseren in de aanloop naar 21 juni, moet Marcel Haster misschien gedacht hebben. De spirituele betekenis van de zonnewende is met name voor de progrock – met z’n zin voor mystiek – interessant, en de Cubaanse hoofdact Anima Mundi (‘Ziel van de Wereld’) zou, gezien haar Keltische invloeden, het ritueel op gepaste wijze inkleden.

Toch had het programma eerst meer weg van een Benelux-conventie. Het was meteen een volle en aandachtige zaal voor Sky Architect. Deze jongens zijn nog niet lang afgestudeerd van de Rotterdamse popacademie en verbaasden de progwereld met het debuut ‘Excavations of the Mind’ (2010).

Nu bracht het vijftal een uitgebreide lezing van het gloednieuwe ‘A Dying Man’s Hymn’. Hun mengeling van moderne en retroprog kwam met de energie van onversneden rock’n roll. Het groepsgeluid (dissonante akkoorden, ritmische sprongen) staat wel ver af van het meer gepolijste solowerk van Christiaan Bruin.

Met Bruin heeft de band een drummer die het maximum weet te halen uit een kleine kit. Verder zag het publiek Tom Luchies groeien in zijn rol als frontman. Het zichtbaarste spelplezier viel te ontwaren bij gitarist Wabe Wieringa.

Het contrast werkte goed met de toegankelijke symfo van M!ndgames. Hun selectie uit het uitstekende ‘MMX’ (2010) en ‘Actors In A Play’ (2006) werd erg gesmaakt door de achterban. Bart Schram gaf de band uit het Antwerpse een smoel en een stem (die in het hoge register knap onder controle bleef).

Muzikaal prima ondersteund, ontpopte Schram zich tot een verhalen vertellende troubadour en schuwde daarbij de theatrale aanpak niet. Zijn verschijning in vol koninklijk ornaat was niet enkel een knipoog naar de jonge Peter Gabriel, maar maakte –ongewild of niet – allusie op de politieke toestand in België, met een machteloze vorst die de trappers kwijt is. Of het nu Alberts ongelukkige publieke uitspraken zijn of zijn conflict met prins Laurent, Schrams typetje was onmiskenbaar actueel.

De Cubanen van Anima Mundi toerden voor het eerst in het buitenland – van politieke problemen kennen zij ook wat – en ze grepen elk moment aan om hun dankbaarheid uit te spreken. Het leek wel of de spiritualiteit van Jon Anderson op de bühne kwam neergedaald.

Ook in muzikale zin viel een vergelijking met Yes te maken. Roberto Diaz was een even innemend gitarist als Steve Howe en Manuel Govin drumde met dezelfde energie als Alan White. De gesticulatie van zanger Carlos Sosa deed denken aan maestro Anderson. En met zo’n geweldige strot kan Sosa gemakkelijk de grote zalen aan.

Verder had men een doedelzakspeelster uit Spanje laten overkomen, om het Keltische aspect in de verf te zetten. De band bracht een interessante dwarsdoorsnede van hun uit drie titels bestaande oeuvre en kreeg een enthousiast onthaal. Voor de aanwezigen smaakte dit naar meer.

Wat een tevreden klinkende Marcel Haster betreft, komt er volgend jaar zeker meer. De ruime zaal van de Lakei bleek alvast een geschikte locatie. Maar toen de laatste Anima Mundi-klanken uitstierven, was het haast twee uur in de nacht. Te laat om buiten een fraaie zonsondergang mee te pikken. Dus, Marcel, de volgende keer vroeger beginnen?