Les Nuits Botanique - No More Babylon
Daveren op het ritme van de dub
Youri Van Driessche
Botanique, Brussel — 8 november 2008
De Brusselse Botanique heeft er de laatste jaren een traditie van gemaakt om tijdens Les Nuits een avond te reserveren voor dub en rootsreggae. Geen slechte keuze, want kleppers als Zion Train, Linton Kwesi Johnson en Mark Stewart zorgden in het verleden al voor gesmaakte optredens. Na een sabbatjaar werd die traditie terug hervat. Gevestigde waarden als Disciples, Twilight Circus en Earl 16 namen het op tegen opkomend talent Bun Zero en vooral No More Babylon. De sfeer zat goed, de bassen waren hard en 5 uur lang werden we ondergedompeld in een dubbad dat nog dagen zal nazinderen.
De Belgische voortrekker van de dubstep Bun Zero had de eer de avond te mogen openen. De groep zou volgens de affiche met de Jamaicaanse rudeboy Blackmann optreden, maar zoals het een Jamaicaan betaamt was de zanger in geen velden of wegen te bespeuren. Bun Zero mocht het dus alleen opknappen. Niet dat de dj daar veel last van had.
We kregen een naar dubstepnormen harde set die vooral indruk maakte door het toch wel avontuurlijk omspringen met samples en effecten. Bun Zero kent zijn vak maar we begrepen niet goed waarom hij de avond opende. Alhoewel dubstep als genre verwijst naar dub staat het er mijlenver vanaf. Niettemin bracht Bun Zero een overtuigende set, enkel de remix van Bob Marley’s War op het einde deed bij menig toeschouwer de tenen krullen.
We kregen een naar dubstepnormen harde set die vooral indruk maakte door het toch wel avontuurlijk omspringen met samples en effecten. Bun Zero kent zijn vak maar we begrepen niet goed waarom hij de avond opende. Alhoewel dubstep als genre verwijst naar dub staat het er mijlenver vanaf. Niettemin bracht Bun Zero een overtuigende set, enkel de remix van Bob Marley’s War op het einde deed bij menig toeschouwer de tenen krullen.
Geheel andere koek werd daarna door Twilight Circus geserveerd en eindelijk werden de eerste bescheiden danspasjes gezet. Ryan Moore, ex-bassist van de Legendary Pink Dots heeft zich al een aantal jaren op de dub gestort en brengt op zijn eigen M-Recordslabel de ene kwaliteitsplaat na de andere uit. Moore bracht een selectie uit deze releases en liet de kenners smullen van de ene na de andere dubplate. Dubplates zijn al 40 jaar eigen aan reggae en dub en omdat ze enkel door de betrokken artiesten worden gedraaid, is dat voor velen nog altijd een reden om er live bij te zijn.
Ondertussen was Blackmann toch nog opgedoken. Samen met zijn dj kreeg hij nog even tijd om zijn ding te doen. Twilight Circus moest daardoor helaas zijn set drastisch inkorten. Wat Blackmann vervolgens presteerde, was gewoon triest. De man heeft weliswaar een knappe stem, maar zijn podiumact was ronduit lachwekkend en de nummers ondermaats.
Ondertussen was Blackmann toch nog opgedoken. Samen met zijn dj kreeg hij nog even tijd om zijn ding te doen. Twilight Circus moest daardoor helaas zijn set drastisch inkorten. Wat Blackmann vervolgens presteerde, was gewoon triest. De man heeft weliswaar een knappe stem, maar zijn podiumact was ronduit lachwekkend en de nummers ondermaats.
Disciples staan al 25 jaar lang op eenzame hoogte als voortrekkers van de Engelse steppersdub en bewezen vrijdag dat ze nog lang niet over hun top zijn. Ook hier een uur lang dubplates, in showcasestijl deze keer: eerst een versie met zang gevolgd door de instrumentale. Loeiharde bassen en vlugge beats kenmerken de muziek van Disciples en vaste mc Jonah Dan bracht het ondertussen talrijke publiek in extase. Uitschieters waren een schitterende versie van hun Prowling Lion en het van Alpha & Omega geleende Nah Lef the Truth.
En dan was het eindelijk tijd voor livemuziek. Het Franse No More Babylon kreeg een halfuurtje de tijd om hun laatste cd ‘Roots Meeting’ voor te stellen en overtuigde met een knappe set. Eerlijke rootsreggae, met een vette knipoog naar de sound van de jaren zeventig is wat ze opdienden. Door het gebruik van samples en effecten klonk het geheel toch zeer hedendaags. Onlangs werd de band aangevuld met een blazerssectie die het geluid veel warmer maakt.
Na dit opwarmertje voegde Earl 16 zich bij de band en bewees dat hij na 35 jaar nog steeds een topper is. Of hij nu op het podium staat met Zion Train, Dreadzone, Leftfield of gewoon zijn eigen show brengt, zijn unieke stemgeluid brengt een publiek telkens in vervoering. No More Babylon ontpopte zich bovendien tot een uitstekende backingband.
Het publiek kreeg een mooie selectie uit de laatste cd van Earl 16, ’Reggae Ambassador’ met Surviving the System en Universal Love als uitschieters, afgewisseld met klassiekers als Malcolm X en Freedom. Het aan de recent overleden Mikey Dread opgedragen Roots ’n Culture was voor velen het hoogtepunt van de avond.
Verrassing alom toen Earl 16 Omar Perry op het podium riep en ze samen de show afsloten en de toeschouwers voor een laatste maal in het zweet kregen. Enige domper op de feestvreugde was het ronduit belachelijke optreden van een overijverige security. We willen het rookverbod hier niet ter discussie stellen maar de politie inschakelen om mensen hardhandig uit het publiek te halen omdat ze een sigaret opsteken, lijkt ons toch wel overdreven.
Na dit opwarmertje voegde Earl 16 zich bij de band en bewees dat hij na 35 jaar nog steeds een topper is. Of hij nu op het podium staat met Zion Train, Dreadzone, Leftfield of gewoon zijn eigen show brengt, zijn unieke stemgeluid brengt een publiek telkens in vervoering. No More Babylon ontpopte zich bovendien tot een uitstekende backingband.
Het publiek kreeg een mooie selectie uit de laatste cd van Earl 16, ’Reggae Ambassador’ met Surviving the System en Universal Love als uitschieters, afgewisseld met klassiekers als Malcolm X en Freedom. Het aan de recent overleden Mikey Dread opgedragen Roots ’n Culture was voor velen het hoogtepunt van de avond.
Verrassing alom toen Earl 16 Omar Perry op het podium riep en ze samen de show afsloten en de toeschouwers voor een laatste maal in het zweet kregen. Enige domper op de feestvreugde was het ronduit belachelijke optreden van een overijverige security. We willen het rookverbod hier niet ter discussie stellen maar de politie inschakelen om mensen hardhandig uit het publiek te halen omdat ze een sigaret opsteken, lijkt ons toch wel overdreven.
Het regende fel toen we na de show de Botanique verlieten. “The rain is a blessing from Jah.” hoorden we reggaezanger Aqua Levi ooit eens zeggen en zo voelde het ook. Eerst een avond stomen op zwoele dubbassen om vervolgens af te koelen onder een ijskoude douche. In Scandinavië weten ze het al lang: het saunagevoel is heilzaam voor lichaam en geest. Peace.