Kimya Dawson + Bobby Sandal + The Bear That Wasn't
Beren, beestjes en Barbapapa
Lene Hardy
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Voor antiheldin Kimya Dawson lijkt de erkenning altijd een tweetal jaar achterop te hinken. The Moldy Peaches, haar bandje met Adam Green, krijgt pas de erkenning die het verdient als de groep al lang gesplit is en ook haar ouder solowerk komt pas onder de aandacht nu Juno een paar liedjes opeist voor de soundtrack. Als voorprogramma heeft de AB twee halve-finalisten van afgelopen Rock Rally geprogrammeerd. Sommigen noemen het gedurfd, wij vinden het vooral een leuk initiatief en bovendien erg interessant.
Iemand die zichzelf The Bear That Wasn’t noemt, heeft bij ons sowieso al een streepje voor. Terecht, zo blijkt al bij de eerste noten. Timide, maar met een ontwapenende naturel, neemt Nils Verresen ons mee in een wereld waar regendruppels verliefd worden op elkaar en Disneyland onttoverd wordt. Tegen het einde van zijn set covert hij Pete Dohertygewijs het schoorsteenvegerslied van Mary Poppins. Wij vinden het allemaal heel erg mooi.
Na het warme verkleurdepeliculegevoel van The Bear That Wasn’t heeft Bobby Sandal de uitstraling van een filmset na de opnames. Iedereen is naar huis vertrokken, de camera’s staan stil, de magie is weg en er blijft enkel nog een doodse artificiële situatie over. De Gentenaar leurt met dezelfde lege countryclichés als Admiral Freebee, maar weet er geen songs tegenover te zetten.
Af en toe weet de cellist wat meer diepgang te brengen in de veelal anekdotische liedjes. Als Bobby Sandal rough op soixante-neuf doet rijmen, krijgt hij ons uiteindelijk toch aan het lachen. Ook het homo-erotische In Love With A Boy kunnen we best wel smaken. Twee of drie genietbare nummers zijn echter niet genoeg om een hele set overeind te houden.
Kimya Dawson heeft niet lang nodig om het ongelijk van het meisje op de eerste rij met haar “Go Green” t-shirt te bewijzen. Ook zonder Adam staat ze er gewoon. Al is staan misschien wat veel gezegd. Ze wiebelt een beetje verlegen op haar stoel, maar brengt mooie, eenvoudige liedjes zonder complexen.
Ondanks haar pijnlijke hand en verlegenheid speelt Kimya meer dan een uur en brengt ze het publiek aan het lachen met verhaaltjes over haar dochtertje Panda, over asperges en Barbapapa en over haar Sideshow Bobkapsel.
Op bekende nummers als Loose Lips en Nobody’s Hippie is het wachten tot het einde van de set, maar haar nieuwe cd, die in september uitkomt, blijkt even veelbelovend te zijn. Er zullen uitsluitend kinderliedjes op die nieuwe plaat staan. Over beren en andere dieren, over de letters van het alfabet en stinkende scheten. Een beetje zoals haar “volwassen” liedjes dus, maar dan met minder vieze woorden. Het is ongeduldig afwachten tot september. Deze avond was alvast leuk als zoethoudertje.