A Place To Bury Strangers

Er zijn twee soorten rockconcerten: gehoorschade die de moeite waard was en gehoorschade die het niet verdiende. Welk soort gehoorschade het concert van A Place To Bury Strangers was? Daar zijn we nog niet helemaal uit. Maar dat de band uit Brooklyn op zijn plaats was onder de gewelven van de Witloof Bar is wel zeker.

Het heeft iets apocalyptisch, zoals APTBS duister staat te wezen terwijl er op de achtergrond daglicht naar binnen sijpelt via de deur van de bar. Amper vijfenveertig minuten duurt hun concert. Geen bindteksten, geen pauzes, geen formaliteiten, amper intro’s, geen plaats voor solo’s of ego’s. Nieuw is het niet, maar nostalgische zielen als we zijn, kunnen we het wel smaken.



Aanvankelijk geeft zanger-gitarist Oliver Ackerman een perfecte uitbeelding van shoegaze. Naarmate het concert vordert, komt de zin om zijn gitaar te trashen echter duidelijk opzetten. De afgeragde Fender ziet alle hoeken van het podium, zoeft rakelings langs het plafond en danst een boogie met de bijhorende kabel. Uiteindelijk gaat Ackermann zwaar door de knieën, maar zijn gitaar blijft heel.



APTBS raast als een opgefokte pletwals over zijn publiek heen. Achter de zware bas- en drumsound is de zang nauwelijks te ontwaren. Alles verdrinkt in noise, distortion en industriële effecten. (De mannen hebben acht pedaaltjes elk.) Ronkende titels als To Fix The Gash In Your Head, Deadbeat en Ocean zijn hier meer dan ooit op hun plaats.



Toch bestaat het optreden niet uitsluitend uit noise. Af en toe kom je tussen al dat geweld een aanstekelijke riff tegen, wat verstopt, maar ontegensprekelijk poppy. Daar ligt één van de grote sterktes van APTBS.



Na een half uurtje pure geluidsmuur schakelt de bassist de stroboscoop in. Het laatste kwartier baadt het optreden hypnotisch in licht en schaduw. Alles lijkt hallucinatie. De keldersfeer komt langzaamaan tot een hoogtepunt. En dan is het gedaan. Stekker eruit en sayanora.



De referenties van APTBS zijn stuk voor stuk uitstekend. Pitchfork eerde hun demo, Black Rebel Motorcycle Club en NIN namen hen mee op tour en in recensies vallen grote namen als The Jesus And Mary Chain, My Bloody Valentine en Joy Division. Hun luide shoegaze heeft zeker zijn charmes. We hebben het echter allemaal al eens eerder en beter gezien. Op naar de volgende hype.