Explosions In The Sky

In een bloedheet Koninklijk Circus mocht Eluvium de zaal nog wat warmer maken dan ze al was en daar slaagde hij wonderwel in ook. Eluvium is het pseudoniem voor de Amerikaan Matthew Cooper die al vier albums lang voor betovering zorgt. De vraag was nog maar of hij daar ook live in zijn eentje voor zou kunnen zorgen. Met slechts vijf nummers bracht Cooper een afwisselende set. Laag voor laag opbouwende gitaarloops deden denken aan post-rock terwijl de miminalistische pianocomposities voor aangename rustpunten zorgden. Door het té rauwe geluid bij die eerste nummers bleef de betovering waar we op gehoopt hadden echter jammer genoeg uit.

 

Ook bij Dirty Projectors was er geen sprake van betovering, of het zouden de hypnotiserende struisvogelbewegingen van zanger Dave Longstreth moeten geweest zijn. Dit (eveneens uit Amerika afkomstig)viertal maakt muziek die alle verbeelding tart. Ongedurig en onvoorspelbaar (het is zelfs onmogelijk om mee te tappen met je voet door de voortdurende wisselende ritmes) maar toch nooit chaotisch. Nummer na nummer zette Dirty Projectors je op het verkeerde been. Net wanneer je dacht dat we met het nieuwe Tequila Sunrise een normale song gingen horen, sloeg het nummer weer helemaal om. Niet enkel muzikaal was de groep onvolgbaar, ook de vocale capriolen van Longstreth afgewisseld met de folkstemmen van Amber Coffman en Angel Deradoorian leken totaal absurd. Als u het ons vraagt, is het een ware kunst om dit live te brengen.

 

Aan de show van Explosions In The Sky (EITS) is in al die jaren nog niets veranderd en dat is maar goed ook. Een kort dankwoord bij de aanvang, alle nummers in één trok gespeeld zonder pauze en geen bisnummers. Enkel al daardoor vormen concerten van deze grondleggers van de post-rock een categorie apart. Wie een hernieuwde EITS had verwacht, kwam in Brussel dus bedrogen uit. Wat de groep wel deed, was hun status als terechte post-rockmeesters bevestigen.

 

Van bij de eerste noten van First Breath After Coma ontstond er een lichte euforie in de zaal. Toch bleef er gedurende het hele concert een soort van aangename, knetterende spanning in de zaal hangen die slechts sporadisch tot uiting kwam. Tijdens de stillere passages kon je Munaf Rayani zelfs horen meestampen met zijn voet, heerlijk.

 

Hoe krachtig die opener en het daaropvolgende Catastrophe and the Cure ook mochten klinken, toch zat het nog niet helemaal juist. Het was pas vanaf het machtige The Only Moment We Were Alone dat we voor de eerste keer omver geblazen werden zoals het hoort. Beter werd het na dit kolkende hoogtepunt niet meer, al bleef het niveau gedurende het hele concert ontzettend hoog. Nummers als Greet Death, The Birth of the Death of the Day en het verrassende Magic Hours (vanop hun debuut) werden met een zodanige precisie gespeeld dat we enkel eindeloos respect kunnen hebben voor dit viertal.

 

Afsluiter Memorial vatte nog eens samen waar Explosions In The Sky voor staat: een langzaam opbouwend nummer dat zonder dat je het beseft, opbouwt naar een climax die enkel te vergelijken valt met de losbarsting van de hel. Wanneer we de drie gitaristen simultaan op hun gitaar zagen rammen alsof ze hun duivels aan het uitdrijven waren en we het zweet letterlijk van hun hoofd zagen stromen, wisten we dan ook dat we alweer een werelds concert meegemaakt hadden. Absolute topklasse.