Les Nuits Botanique - Camille

Heb je ooit op de trein naast een kind gezeten dat geluidjes maakte, gewoon omdat het daar zin in had? Steeds opnieuw tot grote ergernis van de medereizigers. Stel je nu tien van die kindjes voor. Met een mooi stemgeluid en gevoel voor ritme. Soms irritant, soms bloedmooi, maar bovenal erg fascinerend. Dat is Camille.

Vorige keer dat we Camille zagen, stond ze helemaal alleen op het podium. Ze nam stemgeluidjes op met een meersporenrecorder, zette die over elkaar in een gelaagde loop en zong daar haar teksten over. Dit keer had ze een achtkoppige groep achter zich staan, maar het principe bleef hetzelfde. Op een occasioneel streepje piano na, werd er alleen gebruik gemaakt van stemmen en "lichaamsgeluiden".



Naar Camille gaan kijken is een totaalspektakel. Minitoneelstukjes of mensen die conga spelen op water en daarna netjes de boel terug opdweilen zijn aan de orde van de dag. De drummer ging zijn vleugelpiano met drumstokjes te lijf. Camille zelf trok zonder pardon haar bh uit toen haar beatboxer haar daartoe uitdaagde en vroeg ergens halverwege het publiek om eten. Ze had honger. Toen iemand het meisje in de oranje cape een banaan gaf, deed ze het publiek wedden hoe lang het zou duren voor die op was. Nadien probeerde ze nog een van haar achtergrondzangers over de schil te doen vallen.



Een mens zou bijna de songs vergeten. Maar die zijn er dus ook, Frans- en Engelstalige kippenvelliedjes. Uptempo nummers als Au Port en Ta Douleur staan garant voor het feestje van de eeuw. En zelfs tijdens rustige liedjes als Katies Tea, La Où Je Suis Née en Pâle Septembre kan de Franse zangeres het moeilijk echt rustig houden. Opvallend was ook de Dead Kennedyscover Too Drunk To Fuck. We waren al tot over onze oren verliefd op de versie die ze voor Nouvelle Vague ingezongen had, maar in Brussel maakte ze er weer iets volledig anders van. Hoe anders? Wel, als Einstürzende Neubauten funk speelde, zou het ongeveer zo klinken.



Camilles enthousiasme werkte absurd aanstekelijk. In de fourties variété ballad Cats and Dogs slaagde ze erin om het publiek op de parterre te laten miauwen en dat op de tribunes te laten blaffen. Geen mens die zich zorgen maakte om zijn imago, want Camille zelf schrikt er evenmin voor terug om zich onsterfelijk belachelijk te maken.



Na het eigenlijke concert volgden maar liefst drie bisrondes. Dat was allemaal voorzien in Camilleland, want tijdens de tweede stelde ze haar band pas uitgebreid voor aan het publiek. Maar het was vooral de laatste terugkeer die ons hart stal. Daarbij werden alle micro’s uitgeschakeld en deden de acht een volledig naakte a capella versie van Paris. Merci Camille en tot de volgende keer.