Klaxons

Het voorprogramma werd verzorgd door een gretig aan de weg timmerend bandje van eigen Belgische makelij. Piano Club is één van de telgen van het Jaune Orange collectief uit Luik (zie ook Hollywood Porn Stars, My Little Cheap Dictaphone, The Experimental Tropic Blues Band) en scoorde recent nog een radiohitje met zijn aanstekelijke, groovy debuutsingle Girls On TV. Dansbare, springerige popliedjes met aardig wat jaren tachtig-invloeden (zelf laten ze graag namen als Blondie, Duran Duran, Zoot Woman en Phoenix vallen in dit kader) én het jeugdige enthousiasme van de groep kregen het Brusselse publiek algauw in de gepaste stemming. Voeg daar nog een verrassende rockversie van Nelly Furtado’s Maneater aan toe, en onze avond was al half geslaagd.

  
Wordt 2007 het jaar van de nu rave? Te oordelen naar de grote publieksbelangstelling voor het concert van het Londense Klaxons (oorspronkelijk voorzien in de ABClub maar al snel verplaatst naar de Box) zijn we geneigd hier positief op te antwoorden. Nu rave is niet zozeer een nieuw genre binnen het muzikale spectrum, dan wel een verzamelnaam van Britse journalisten voor een golf jonge gitaarbandjes die hun energieke rocksongs middels pompende baslijnen en oude, krakende keyboardgeluidjes een flink stuk dansbaarder weten te maken. In België wordt Goose als grote gangmaker van deze beweging geciteerd, over het kanaal maken onder andere Shitdisco en Klaxons momenteel het mooie weer…  

 

De verwachtingen waren dus terecht hooggespannen maandagavond; zouden Klaxons er in slagen om de nummers van hun fel bejubelde debuut 'Myths Of The Near Future' ook live op een overtuigende wijze te presenteren? Bij het antwoord op deze vraag is enige nuancering op zijn plaats. Ja, de intrinsieke kwaliteit van moordtracks als Atlantis To Interzone, Magick,Totem On The Timeline en Gravity’s Rainbow bleef ook op de planken van onze hoofdstedelijke concerttempel onaantastbaar.Met hun gitaren op tien en de synthesizers in overdrive hadden de vier heren bovendien weinig moeite om de jonge fans op de eerste rijen al van bij de aanvang van hun set helemaal uit de bol te doen gaan. Wat later kwam zelfs de security er aan te pas om enkele overenthousiaste stagedivers in te tomen. De AB at met andere woorden uit de handen van deze nieuwe Britse sensatie, laat dit duidelijk zijn.

 

En toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat de band niet honderd procent op scherp stond. Hun optreden was in feite één langgerekte energiestoot, kort maar krachtig (nog geen drie kwartier, géén bisnummers) en vooral erg luid. Daardoor leek het bijwijlen wat drammerig en vrij eendimensionaal qua sound, een aandachtspunt voor toekomstige optredens misschien? Het pleit wel voor Klaxons dat ze dit zelf ook leken te beseffen, en halverwege de set een paar tragere songs (waaronder hun huidige single, het als “lovesong” aangekondigde Golden Skans) inlasten. We zouden ook nog kunnen opwerpen dat de jongens niet bepaald veel moeite deden om met hun publiek te communiceren en dat er visueel ook al niet veel opwindends te beleven viel aan hun optreden, maar dat zal hen waarschijnlijk worst wezen. Ze zijn immers nu al een van dé Engelse hypes van 2007, en mogen het komende zomer dan ook nog eens trachten waar te maken op de wei van Rock Werchter.