Jools Holland and his Rhythm & Blues Orchestra

Wie durft er zichzelf muziekliefhebber te noemen zonder ooit van Jools Holland gehoord te hebben? Deze BBC-presentator laat zich al sinds 1992 op wekelijkse basis zien met ’s werelds grootste muzikanten in 'Later... with Jools Holland'. Hij is niet bepaald een doorsnee televisiemaker (hij werd al eens van het scherm verbannen wegens een terloopse "Fuck") en heeft al een vrij uitgebreid muzikaal verleden.

Holland heeft de gewoonte veel hooi op zijn vork te nemen. Bewijs hiervan is het feit dat hij met zijn zestienkoppig gevolg tot december de wereld onveilig maakt èn daarnaast gewoon wekelijks zijn show op BBC 2 blijft presenteren. Niet enkel zijn vaste vrijdagse show, maar in dit televisieseizoen gaat hij ook nog eens live de ether in op dinsdagavond.



Als er iets is dat je Jools Holland nooit kan verwijten, dan is het dat hij zijn muzikanten niet in de spots zet. Iedereen krijgt minstens één keer de kans om vooraan z’n ding te doen. Zo zien we bijvoorbeeld keyboardspeler Christopher Holland (jawel, broer van...) tijdens I Miss You When I’m Gone even als derde hand op Jools’ piano. Vervolgens neemt hij zelfs het roer over terwijl de frontmant even enkel een microfoon bezigt om daarna op identieke wijze terug de piano in te palmen.



Jools beweegt zich als een kameleon door het rhythm & blueslandschap zonder ook maar even achterom te kijken. Een drietal stijlwissels in één nummer zijn bijna vanzelfsprekend. Doorheen de de set horen we Brian Setzer-achtige rockabilly-gitaren, afgewisseld met Jools’ wilde boogie-woogie. Van het ene op het andere moment verwerkt hij in een trage blues-shuffle een doubletime ska-backbeat om over te schakelen op stevig, dansbaar werk verder te gaan en terug te eindigen waar hij begonnen was.



Naast de twee backingzangeresjes liet Jools ons (terug) kennismaken met Ruby Taylor. Deze soulzangeres heeft in het verleden al met o.a. Culture Club, Mick Jagger,  UB40 en vele anderen op het podium gestaan. Ondertussen is ze ook vaste gast geworden bij Jools’ band en mag ze met haar fenomenale stem de zaal bekoren. Taylor scheert hoge toppen en kan zelfs de Aretha Franklinfans doen twijfelen wie er nu precies op het podium staat.



Dat Jools Holland een grote ska-fanaat is, is oud nieuws. Hij laat het vaak genoeg blijken in zijn setlist en in de keuze van muzikanten. Zo stond er aan het mondstuk van één van de talrijke trombones niemand minder dan Rico Rodriguez. Deze ster op leeftijd verdiende zijn sporen bij The Specials, bekend van onder meer A Message To You, Rudy. Daarvoor stond hij in Jamaica nog aan de wieg van de reggea en de ska. Rodiguez bracht als vocalist een ska-cover van Nat King Cole’s L-O-V-E, bijgestaan door twee collega-trombonisten die samen het publiek omver bliezen.



Na twee encores van telkens drie nummers valt het spreekwoordelijke doek over een geweldige avond. Jools Holland en zijn Rhythm & Blues-orkest lieten geen enkel moment onbenut om het publiek even tot zichzelf te laten keren. Het concert vloog voorbij en God zag dat het verdomd goed was.