Rock Waregem
Rock Waregem: De Kreuners komen, zien, en overwinnen
David Ardenois
Waregem Expo, Waregem — 8 november 2008
Ok, dan is het nu tijd voor De Kreuners ! Giving the people what they want in de vorm van X aantal pilsjes en nog veel meer meezingers, iets waar De Kreuners als prototype van de Vlaamse rockband geen tekort aan hebben! Walter Grootaers en de zijnen bestaan trouwens dertig jaar, hetgeen hen natuurlijk - behalve ons oprecht respect - massa’s optredens oplevert in de aanloop naar de ultieme viering van hun dertigjarig bestaan in de Lotto Arena, en dat tot tweemaal toe, namelijk op zeventien en eenendertig oktober.
Noblesse oblige, zoals we allemaal weten. De Kreuners hadden dan ook hun eigen belichting meegebracht, in de vorm van een vijftal grote schijven, die qua uitzicht het midden hielden tussen antieke holle spiegels en verlichting in een operatiekamer. Gelukkig zijn deze lampen met mate gebruikt. Anders was het volledige publiek waarschijnlijk geroosterd geweest of toch minstens opgenomen met een paar derdegraads brandwonden.
Over naar de muziek nu! De sfeer zit er al meteen goed in met openingsnummer Wat Komen Moet Dat Komt. Dat liedje gaat natuurlijk gewoon over de geslaagde afsluiter van een fijn festival. Met dank aan de dartele liedjes van Freaky Age, de grappige en politiek zéér oncorrecte onzin van Belgian Asociality, en tenslotte het ietwat saaie vakwerk van John Watts, de ex-frontman van Fisher Z, die voornamelijk een toch wat ouder publiek naar de eerste rijen lokte. Over politiek correct gesproken trouwens: opgemerkte aanwezige in het publiek was Vincent Van Quickenborne, die duidelijk blij was zijn ministerwerk uit Leterme I even te vergeten.
Over naar de muziek nu! De sfeer zit er al meteen goed in met openingsnummer Wat Komen Moet Dat Komt. Dat liedje gaat natuurlijk gewoon over de geslaagde afsluiter van een fijn festival. Met dank aan de dartele liedjes van Freaky Age, de grappige en politiek zéér oncorrecte onzin van Belgian Asociality, en tenslotte het ietwat saaie vakwerk van John Watts, de ex-frontman van Fisher Z, die voornamelijk een toch wat ouder publiek naar de eerste rijen lokte. Over politiek correct gesproken trouwens: opgemerkte aanwezige in het publiek was Vincent Van Quickenborne, die duidelijk blij was zijn ministerwerk uit Leterme I even te vergeten.
Het is al meteen duidelijk dat Grootaers vanavond bijzonder goed ter stem is. We kunnen hem geen enkele keer op een valse noot betrappen. Globaal zit de band trouwens op een goed niveau. Het feit dat Ben Crabbé tijdens een niet nader bepaald nummer even compleet naast zijn trommels slaat, is eerder grappig dan storend. Hij haastte zich trouwens om deze fuck up te herstellen. Over Axl Peleman, alweer sedert februari 2006 de vaste bassist bij De Kreuners, kunnen we niet veel slechts zeggen. Of het moest zijn dan dat de koortjes door zijn voorganger Berre Bergen, die de band na jarenlange trouwe dienst verliet voor zijn nieuwe project Heroes, beter en met meer schwung werden gebracht.
Bekende nummers als Nee oh Nee, Het Regent Meer Dan Vroeger en Layla worden afgewisseld met minder gekende liedjes. Ook het speciaal door Mauro gecomponeerde Meisje Meisje en de nieuwe single Pinguïns in Texas passeren de revue. Zeg nu nog eens dat rock voorbijgaat aan de alledaagse wereldproblematiek!
Naargelang het einde van het concert in zicht komt, profileren de Kreuners zich als de goed gerodeerde hitmachine die ze zijn: Ik Dans Wel Met Mezelf, Maak Me wakker, Verliefd op Chris Lomme, Ik Wil Je. Het publiek zingt luidop mee. Armen worden de lucht in gehesen en Walter toont zich een volleerd volksmenner. Het publiek vraagt en krijgt meer. De absolute krakers Zij Heeft Stijl en Zo Jong worden gebracht, gevolgd door Nu Of Nooit als allerlaatste toemaatje. We kunnen tevreden naar huis gaan. Tot in de Lotto Arena, Walter!