Groundation
Reggaehemel nabij
Youri Van Driessche
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
De tijd dat Jamaica hofleverancier was van de beste en meest opwindende reggae ligt al een tijdje achter ons. Het eiland in de Caraïbische zon blijft natuurlijk kwistig rondstrooien met talent maar naar vernieuwing in het genre ga je best elders op zoek. De onbetwiste voortrekkers van de nieuwe stroming, het Amerikaanse Groundation, trapte dinsdag zijn nieuwe Europese tour af in de AB. Wij stonden erbij en lieten ons andermaal in vervoering brengen.
Sebastian Sturm, Duitser met Indonesische roots, mocht de avond openen en verraste met een korte maar prima set. De man kreeg, zoals zo vaak, veel te weinig speeltijd maar de zes nummers die hij speelde - voornamelijk uit zijn debuut-cd ‘Nice’ - getuigden van grote klasse. Vooral het militante Soldierman bracht een eerste maal sfeer in de toen nog halfvolle AB. We blijven hem volgen.
De AB was ondertussen zo goed als volledig volgelopen en Groundation frontman Harrison Stafford, energiek als steeds, liep het podium op. Stafford gedroeg zich als een volksmenner, een newborn rasta met een universele boodschap en zonder twijfel één van de meest begenadigde songwriters in het genre. Net als vorig jaar in de Molenbeekse VK opende Groundation met What Could have Been uit hun laatste cd ‘Upon the Bridge’. Het zou de perfecte aanzet blijken tot andermaal een schitterend concert.
Stafford en Co putten voornamelijk uit hun 3 recentste cd’s, ‘Hebron Gate’, ‘We Free Again’ en ‘Upon the Bridge’ maar het bleef onwaarschijnlijk om te zien hoe die gasten hun nummers steeds heruitvonden. Dem Rise, dreigend en bezwerend, het tempo steeds opdrijvend, ontplofte in een bad van klanken. En net op het moment dat we dachten dat het nummer zou uitmonden in chaos, keerde plots de rust in weer.
Stafford en Co putten voornamelijk uit hun 3 recentste cd’s, ‘Hebron Gate’, ‘We Free Again’ en ‘Upon the Bridge’ maar het bleef onwaarschijnlijk om te zien hoe die gasten hun nummers steeds heruitvonden. Dem Rise, dreigend en bezwerend, het tempo steeds opdrijvend, ontplofte in een bad van klanken. En net op het moment dat we dachten dat het nummer zou uitmonden in chaos, keerde plots de rust in weer.
Een techniek die Groundation eigenlijk graag toepaste voor al hun nummers. Stafford, toesenist Marcus Urani en bassist Ryan Newman, de ruggegraat van Groundation, zijn geschoolde jazzmuzikanten en hun composities - of het nu dub, roots of uitstapjes naar Zuid-Amerika waren - kregen door die tempowisselingen, dat freestylen of gewoon dat muzikale zoeken die extra boost. Congressman was ronduit prachtig en Music is the Most High bleek andermaal het hoogtepunt samen met de Marleycover Want More.
Groundation beheerst de volledige Marleycatalogus trouwens en bij elke show passeert wel zo’n song, uiteraard in een bijna onherkenbare uitvoering. Het publiek was ondertussen reeds lang verkocht. De energie stroomde door de zaal en bracht zowel band als fans in vervoering. De backingzangeressen Kim en Carrey-Ann hadden hier ook hun deel in. Ook mooi om gewoon eens rond te kijken en te kunnen constateren dat Groundation alle leeftijden aanspreekt. Enkel de hip-hop- en R&Bgemeenschap, die reeds langer de stap maakte naar de Jamaicaanse reggae en vooral dancehall ontbrak in al haar geledingen. Het zij zo.
Groundation beheerst de volledige Marleycatalogus trouwens en bij elke show passeert wel zo’n song, uiteraard in een bijna onherkenbare uitvoering. Het publiek was ondertussen reeds lang verkocht. De energie stroomde door de zaal en bracht zowel band als fans in vervoering. De backingzangeressen Kim en Carrey-Ann hadden hier ook hun deel in. Ook mooi om gewoon eens rond te kijken en te kunnen constateren dat Groundation alle leeftijden aanspreekt. Enkel de hip-hop- en R&Bgemeenschap, die reeds langer de stap maakte naar de Jamaicaanse reggae en vooral dancehall ontbrak in al haar geledingen. Het zij zo.