Joan As Police Woman
Je keert tevreden terug
Kristiaan Art
Handelsbeurs, Gent — 14 oktober 2009
Van een vrouw die haar artiestennaam ontleent aan een verkleedpartijtje, konden we verwachten dat ze zich ooit aan een coverproject zou wagen. En dus ging Joan As Police Woman op deze Interpretation Domination-tour aan de slag met nummers van andere artiesten. Er was ons een bonte avond vol covers beloofd, maar we kregen gelukkig meer dan dat.
Joan Wasser is kind aan huis in de Handelsbeurs. Ze stond eerder al twee keer solo op de planken van deze zaal, nu werd ze vergezeld door Timo Ellis.
Ellis heeft een erg uitgebreid cv, gevuld met de meest uiteenlopende artiesten, van wie Cibo Matto en Sean Lennon wellicht de meest in het oog springende namen zijn. Een tijd geleden verscheen Ellis voor het eerst als bassist bij Joan As Police Woman, maar deze avond kon de muzikale duizendpoot tonen dat hij meerdere instrumenten meester is.
Ellis heeft een erg uitgebreid cv, gevuld met de meest uiteenlopende artiesten, van wie Cibo Matto en Sean Lennon wellicht de meest in het oog springende namen zijn. Een tijd geleden verscheen Ellis voor het eerst als bassist bij Joan As Police Woman, maar deze avond kon de muzikale duizendpoot tonen dat hij meerdere instrumenten meester is.
Het duo wisselde ongeveer om de twee nummers van instrument, en dat creërde een goede dynamiek in de opbouw van de set. Voor Ringleader Man, oorspronkelijk een nummer van de ons onbekende rapper T-Pain, nam Joan plaats achter de piano en Timo Ellis achter de drums.
Voor Baby, van Iggy Pop, nam het duo dan weer allebei de gitaar bij de hand en introduceerden ze ook een fourtrack die gebruikt werd om de daaropvolgende nummers van een backingtrack te voorzien. Maar ook de op voorhand opgenomen klanken waren heel erg low-fi, waardoor de spontaniteit van de speelse herinterpretaties veilig gesteld werd.
Voor Baby, van Iggy Pop, nam het duo dan weer allebei de gitaar bij de hand en introduceerden ze ook een fourtrack die gebruikt werd om de daaropvolgende nummers van een backingtrack te voorzien. Maar ook de op voorhand opgenomen klanken waren heel erg low-fi, waardoor de spontaniteit van de speelse herinterpretaties veilig gesteld werd.
De tien covers die Joan As Police Woman live speelde, staan verzameld op een cd die op het concert te koop was. Maar voor de rest was het zoeken naar een rode draad doorheen de keuzes van de covers.
Wasser koos bovendien niet de meest bekende nummers, en ook daarom was het een goede zaak dat ze ook eigen werk speelde. Feed The Light en The Ride staken trouwens met kop en schouders boven de coverversies uit. De authenticiteit en de passie die we hoorden in Start Of My Heart vonden we immers niet terug in de geleende nummers van Britney Spears, Public Enemey of Sonic Youth.
Wasser koos bovendien niet de meest bekende nummers, en ook daarom was het een goede zaak dat ze ook eigen werk speelde. Feed The Light en The Ride staken trouwens met kop en schouders boven de coverversies uit. De authenticiteit en de passie die we hoorden in Start Of My Heart vonden we immers niet terug in de geleende nummers van Britney Spears, Public Enemey of Sonic Youth.
Joan Wasser wachtte niet op de toelating van het publiek om ook drie compleet nieuwe, eigen nummers te laten horen van de nieuwe langspeler waarvoor ze binnenkort de studio intrekt. The Human Condition en Flash liggen in het verlengde van eerder werk, maar Nervous klonk erg funky en kreeg de zaal zelfs aan het dansen.
Joan As Police Woman heeft het goed bekeken. Ze verzamelt een aantal covers die ze live sowieso al speelde, en zet ze op een cd die niet in de winkel, maar enkel na de optredens te koop is. Een concert waar de fans dus toch graag het huis voor uitkomen, op het moment dat het verzadigingsgevoel om de hoek komt piepen na de vele club- en festivaloptredens die ze de laatste jaren bij ons deed.
Een slimme verkoopstruck, en toch voelden we ons helemaal niet bekocht. Integendeel zelfs, het concert wist de verwachtingen immers (alweer) te overtreffen. Joan vs. verzadigingsgevoel? 1-0!