The Undertones

In 2026 wordt vijftig jaar punk gevierd, niet in het minst door de protagonisten van het eerste uur. De Noord-Ieren van The Undertones stonden met de ‘50th Anniversary Tour 2026’ in Trix Antwerpen. Zij stonden mee aan de wieg van de punk en de legendarische BBC-dj John Peel was zo’n fan van hun eerste single Teenage Kicks, dat hij het plaatje tweemaal na elkaar draaide tijdens zijn show. Feargal Sharkey is er dan al wel een hele tijd niet meer bij, toch blijft de band zich na vijftig jaar nog steeds op het podium bewijzen.

Maar eerst was het tijd voor het inlandse geweld van Hideous. De zware gitaren van Guillaume Lamont (RHEA) en Tim Leyman (RAMKOT) samen met Victor Defoort en Dajo Vlaeminckx op bas en drums, serveerden Trix een geluidsmuur om van te snoepen. Met een glansrol voor Don’t Wanna Dance Anymore en Curse.

De muziek van The Undertones was nooit kwade punk, wat begrijpelijk zou geweest zijn met de achtergrond van de Noord-Ierse kwestie in Derry, maar vond inspiratie bij teenagerproblemen als “teenage angst”, boys and girls-kwesties en het daaraan gekoppelde “ledevede”. Een feest voor vijftig jaar The Undertones vraagt dan ook om een greatest hits-setlist, waaraan de band maar al te graag tegemoet kwam. Met een openingssalvo van Jimmy Jimmy, Male Model, You've Got My Number (Why Don't You Use It!), The Love Parade en Boys Will Be Boys lieten ze daar alvast geen twijfel over bestaan. Het mocht dan ook niet verbazen dat het merendeel van de songs van de titelloze debuutplaat en de opvolger ‘Hypnotized’ kwamen.

Maar er werd ook plaats gereserveerd voor nieuwe nummers als Lonely One, Time Is Terminal, Lost Connection en ook nog Johnny C’mon. Verder moois als The Love Parade, It's Going To Happen, plus snedige en knisperende gitaarpoppunk als Family Entertainment, True Confessions en natuurlijk het onvermijdelijke Teenage Kicks. Maar zoals bassist Michael Bradley terecht aanhaalde bij het laatste nummer van de reguliere set en de daarbij horende ooohs: “Sometimes life ain’t fair, thank God it’s a good song”, om vervolgens een gretig meegezongen Get Over You in te zetten.

In de bisronde werd nog een ereplaatsje voorzien voor Here Comes The Summer en een stomende cover van Back In The Night van Dr. Feelgood, een nummer dat ze op de eerste show als The Undertones ook al speelden. De kers op de taart bij dit punkfeestje was My Perfect Cousin.

Opwindende en energieke punkpop met drie akkoorden en de volumeknop op maximaal. Meer moet dat niet zijn.