Skillet, Storm Orchestra

Het was met weinig voorkennis dat we naar de AB trokken, maar dat nam niet weg dat we aangenaam verrast werden.

Onder een prachtige avondzon trokken wij de vuilste schoenen aan om de “plancher” van de Ancienne Belgique nog eens uit te testen. En dat begon met Storm Orchestra, waarvan we helaas door het verkeer – u weet hoe dat gaat - niet alles konden meepikken. Één ding was zeker: de jonge Fransmannen waren niet bang van een luide bas. Wij sprongen alleszins een gat in de lucht iedere keer die weerklonk en dat was heel vaak, zo vaak dat we zelfs bij Superplayer de gitaren en zang van frontman Maxime Goudard niet konden onderscheiden. Ze sloten de set af met een lange versie van single Suspect, waarbij werd verwacht dat het publiek hielp, al werd snel duidelijk dat het meerendeel van de zaal klaar was om het podium ingenomen te zien door de hoofdact.

Aan de rand van het podium leken bunsenbranders te staan, maar niets bleek minder waar. Skillet besloot niet om witheet maar ijskoud te openen. Sproeiers met vloeibaar stikstof maakten van Surviving The Game een topopener. Frontman John Cooper liet tegelijk meermaals weten hoe zot hij wel was van het Belgische publiek en hun talenten, die zeker bij Rise te horen waren, toen de hele zaal met plezier het nummer van begin tot einde mee scandeerde!

Bleek dat de rookkanonnen niet beperkt werden tot het podium, toen Cooper er twee aan de armen gebonden kreeg. Cool, maar de vuurspuwers van Til Lindeman zijn toch iets spectaculairder. Ze gaven wel een extra dimensie aan de nummers, al was het performen met die kanonnen aan de handen niet zo praktisch en bleef het bij het showaspect.

Snel kwam één van onze persoonlijke favorieten, Awake And Alive, voorbij. Helaas bleven de violen uit en dat leek ons een gemiste kans. Waar we wel zeker van zijn: kraakhelder zingen en drummen tegelijk is mogelijk! Multitalent en powervrouw Jen Ledger gaf er een prachtige demonstratie van. Terwijl andere powerrouw Korey Cooper op de gitaar knalde alsof het poepsimpel was.

We leerden dat Cooper ADD heeft en daardoor altijd alles moet vertellen wat hij denkt. Dat liet hij het publiek weten, toen hij op het balkon een jongedame zag staan met een oud tourshirt dat hij bewonderde. Snel back to business na dit intermezzo met Sick Of It, Legendary. Ash In The Wind en Never Surrender volgden elkaar in een sneltempo op om daarna Whispers In The Dark voor de leeuwen te gooien. Daaruit blijkt wel dat de oudste nummers van de band nog steeds het meest geliefd zijn, want ook deze werd van start tot eind meegezongen.

Voor het inzetten van Hero kwam een monoloog over hoe Cooper rock beschouwt als een medicijn voor alles, maar ook over hoe Jesus Christus zijn enige grote held is en dat iedereen van elk ras, geloof, gender, etc. met elkaar om kan, zolang rock in het midden ligt van die relatie. Zelf hebben we dit net iets te vaak gehoord om hier nog door aangesproken te worden. Not Gonna Die had gelukkig een intro om de aandacht weer op de juiste plaats te leggen en ook de gitaarsolo van Seth Morrison aan het einde van Unpopular mocht er zijn.

Het einde naderde intussen en er ontbraken toch nog enkele belangrijke nummers op de setlist, maar Comatose en Monster kwamen toch nog voorbij. Na een korte pauze (want geen concert zonder bisnummers) sloten ze de show ver na de reguliere sluitingstijd van de AB af met de enthousiaste titeltrack van vers album 'Resistance'.

Rook, gitaristen die op en neer werden gepompt op pilaren, een drummerswitch, een mini-signeersessie een overenthousiaste band en een goede show met bangelijke live muziek. Meer kan een mens echt niet verlangen.