The Haunted Youth

Een vliegende start, een blitzcarrière, singles die binnen-en buitenland veroveren,... Moet het dan verbazen dat de druk voor een tweede langspeelplaat even hoog is als de verwachtingen die errond hangen? De groepsnaam The Haunted Youth (opgejaagd, gekweld) lijkt Joachim Liebens en zijn vier ridders op het lijf geschreven. Maar de opvolger van het fabuleuze ‘Dawn Of The Freak’ ligt nu bijna in de rekken met als titel ‘Boys Cry Too’, een fijne knipoog richting The Cure met wie de band nog steeds een min of meer zelfde sound deelt. En die titel is ook alweer een openbaring van de innerlijke demonen waarmee Liebens blijft worstelen.

De plaat was er dus nog niet (op vier singles na), de concerten al wel. En naar die vier uitverkochte avonden in het Koninklijk Circus werd al even reikhalzend uitgekeken. De band nam meteen een valste start met een uptempo en fraai It’s In My Head, waarbij de staanders op het middenplein al snel huppelaars werden. We hadden spijt dat we zitplaatsen hadden, maar wat waren we daar anderhalf uur later blij om. Want The Haunted Youth kwam dus die langverwachte, nieuwe plaat presenteren. Uitsluitend die nieuwe plaat. Het hield dus ook meteen op met herkenningspunten, op die eerder gereleasete singles na, waardoor net meer focus op muziek, show en inhoud kwam te liggen. Je moet het maar aandurven.

Dat gaf een heerlijk zwaarmoedige show waarin beleving en verwondering centraal stonden. Op verschillende fronten. Verwondering bijvoorbeeld hoe een zweverige, mediavriendelijke indiepopband transformeerde tot zowel een demonische postpunkmachine, een dromerige postrockgroep als een zwart geschminkte shoegazefee. Zonder aan die typische, gelaagde onderwatersound met de hoge, veelvuldig ontdubbelde stem van Joachim Liebens te verzaken dan. En dat “drowned” gevoel mocht je ook letterlijk beleven, toen de band een doorzichtig gordijn tussen zichzelf en het publiek optrok om zowel daarop als achterin verschillende wolk- en waterprojecties af te steken. Een soort van 3D-projectie-effect, zeg maar.

Dat bracht niet de enige visuele mystiek. De band had ook alle mogelijke rookmachines uit het magazijn laten halen. Nevelwatervallen, rookkanonnen en mistglijders verhulden bij momenten het vijftal volledig. Het droeg allemaal mooi bij tot het sterk melodieuze, zinderende geheel van zwaar neerdrukkende synths en donderende gitaardrones. Maar onder die noisy mist scholen natuurlijk ook knallers van songs en veel doordachte subtiliteiten die een meer volwassen gezicht van de tweede plaat onthulden. Van het grote, rood pulsende, gebroken hart dat boven de band bleef ‘kloppen’ (en ook het artwork van het nieuwe album vormt) tot de “This is our last song”-aankondiging na Ghost Girl met als tekst: “I won’t always do what I say”. Om vervolgens een bisrondje te geven waarin wel alle oude en langverwachte hits aan bod kwamen. Of van een moment waar Liebens plots vlak voor het publiek stond en tot handclaps dwong, terwijl achter hem Xanax-pillen werden geprojecteerd, toen single Wake Up werd binnengepompt … als dromerige moodsong. Subtiele humor.

Aan de andere kant morste het vijftal dan weer met die heerlijke directheid. Noteer als hoogtepunt gerust een mokerend Deathwish met “I just wanna die”-kreten en Amenra-screamo’s. Nooit zat de band zo direct in-your-face. Hoewel... een fantastisch, instrumentaal Falling Into Pieces vol apocalyptische erupties kreeg de duidelijke projectie “Don’t kill yourself, I love you” mee. Slik.

En dan komen we natuurlijk ook even terug op die bisronde, waarin we opnieuw de oude en vertrouwde Haunted Youth kregen. Op een rij: Into You, I Feel Like Shit And I Wanna Die, Teen Rebel, Broken, Coming Home. Waarvan opperfavoriet Teen Rebel trouwens zonder de explosieve outro een opvallende “clean” rebel bleek in vergelijking met het nieuwe werk. Met als kers op de taart ook een heuse aftiteling, toen de laatste snaren geplukt werden, distortionpedalen ingetrapt gingen en toetsen zinderend galmden. Inclusief credits, thanks you’s en vernoeming van Jan en Alleman. Met dank aan fans en promo voor de nieuwe show. Wordt vervolgd.