Feest in het Park

Bij aankomst vrijdagavond bleek de camping al redelijk gevuld, en eveneens werd de rij wachtenden elke minuut langer. Daardoor misten we het grootste stuk van Mintzkov. Maar gelukkig moest het mooiste deel van de avond nog komen! Met name: Chicks On Speed. Het optreden ging van start met een ritmisch deuntje dat voor enige spanning zorgde bij het publiek. Maar toen het drietal na een dikke 5 minuten het podium kwam opgewandeld, was het hek van de dam. De blond, zwart en rood-harige dames gaven van jetje en de menigte deed vol enthousiasme mee. Het kleine "wedstrijdje’" waarbij enkele festivalgangers op het podium geroepen werden om daar enkele dierengeluiden na te bootsen, werd toegejuicht. De performance van Chicks On Speed was er een om niet gauw te vergeten.

Vervolgens mochten onze vrienden van Chk Chk Chk het publiek in Le Grand Mix bespelen. We kregen dit jaar al een paar keer de kans om deze doldwaze bende aan het werk te zien, en telkens zagen we een nóg betere liveshow dan de vorige. In Oudenaarde was dat niet anders. Nieuwe nummers werden afgewisseld met het ouder werk, maar het waren vooral de hits als Pardon My Freedom en Heart of Hearts die het hem deden. !!! is een groep die er telkens een groot feest van maakt en we live nooit beu worden. Pardon My Freedom? Het siert.

 

Veel volk in de kleine tent, die in vergelijking met enkele jaren terug zowat verdubbeld moet zijn in proportie. Coldcut kon op heel wat fans rekenen, en al bij de eerste tonen zat de sfeer er dan ook meteen in. Zelfs leken in het genre konden zo’n staaltje hiphop-gedans wel smaken.

Jammer maar helaas konden we niet tot het einde blijven, want in Bar Bizar was Dr. Lektroluv begonnen aan zijn 2 uur durende set. Hij draaide de meest dansbare muziek, en tot het einde slorpte de groen gemaskerde man onze aandacht op. Het was een feestje van jewelste, dat perfect aansloot op een avond vol ander feestgedruis.

Afsluiter van de dag was Discobar Galaxie, ondertussen een vaste waarde op Feest In Het Park. Tot een uur of vier stond de tent op ontploffen. Een dik feest. En meer woorden hoeven we daar niet aan vuil te maken.

  

Vol goede moed wandelden we op zaterdag binnen. De Oudenaardse weide telde 3 tenten, waarvan we er de dag ervoor amper 2 van dichtbij hadden gezien. Hoog tijd dus om de Charlatan-tent van dichtbij te gaan bekijken. Buzz, waar we tot op dat moment nog nooit van gehoord hadden, mocht de spits afbijten en deed dat met veel stijl. Weinig volk en veel plaats op de dansvloer; zo hebben we het graag! Een erg toegankelijke dj, zo bleek.

Nieuwsgierigheid troef, want het duurde niet lang of we stonden in de grote tent vooraan bij Buscemi. Zuiderse melodiëen, zanglijnen en trompetgeschal; we hadden het ons een beetje beweeglijker voorgesteld. Een mooie set, al was dit uurtje hangmatmuziek geen absolute topper.

Wat ons die dag in feite naar de grote tent trok, was het Gentse Foxylane. De groep heeft sinds enkele maanden een ijzersterke livereputatie opgebouwd en wij, maar ook een massa andere festivalgangers, konden onze nieuwsgierigheid echt niet meer bedwingen. Vanaf het eerste nummer werden onze verwachtingen ingelost. De vloer trilde ritmisch mee en de gillende groupies waren overal. Het hoge dansgehalte is een duidelijk aanwezige troef bij de muziek van Foxylane. Van Let’s Rule, Same Shirt, Human Robot en Naked to Bed tot de publiekslieveling Shut Up Bitch! Van half tien tot half elf vloog het zweet langs alle kanten, en veel mensen zijn het vast eens als we zeggen dat dit een van de beste optredens van het weekend was. De muzikale uitspattingen van Foxylane houden we ábsoluut in het oog.

 

Admiral Freebee speelde ondertussen voor een volle Grand Mix. Na al die jaren, de vele festivals, de uitverkochte zaaloptredens, de quasi gelijke setlists en dezelfde wendingen aan nummers weet Admiraal Freebee nog steeds hoe hij een concert moet geven! Er werd luidkeels meegezongen en de belachelijk slechte passage die we in Oudenaarde in 2004 mochten aanschouwen smolt als sneeuw voor de zon. Buiten het feit dat de climax bij het prachtige nummer Ever Present werd opgebouwd maar blijkbaar toch niet kwam: Admiral, nog steeds, for president!

Er waren amper een dozijn wachtenden voor het podium waar later Infadels mochten spelen. Wat op het eerste zicht een grote naam leek, bleek achteraf toch op grote concurrentie te rekenen van Tom Van Laere. Het volk stroomde later wel wat toe, maar desondanks stond de tent niet vol. Jammer in feite, want de vijf heren van Infadels gaven een mooi afgewerkt optreden. Verder dan één cd zijn ze nog niet geraakt, dus de setlist was eerder voorspelbaar. Mooi, maar geen hoogvlieger.

 

We sloten ons weekend die zaterdag af met flarden van Pendulum, 4T4 en Jo Hancock. Deze eerste kon op een grote opkomst rekenen. Een goed gevulde Bar Bizar, maar wij hielde het er toch maar een dik kwartiertje uit. Drum & Bass is nu eenmaal niet voor iedereen weggelegd. In de Charlatantent voelden we ons op dit uur meer in ons element. Brusselaar Kristof Michiels konden we deze zomer al over gans Vlaanderen aan het werk zien onder zijn pseudoniem 4T4. En dat hij er kaas van heeft gegeten werd ook weer hier duidelijk. Veel volk en nog meer gedans maakten van de kleinste tent van het festival een grote fuifruimte.

 

Een fijne afsluiter van een festival dat ons blijft verbazen. Jaar na jaar een verassende en aantrekkelijke programmatie, verbeterde camping, meer volk, grotere podia en ja, zelfs botsauto’s.

En meer moet dat voor ons niet zijn.