Air Traffic

Het moet haast wel komkommertijd zijn. Op het optreden van de nieuwbakken groep Air Traffic is namelijk voor elke vijf aanwezigen één fotograaf op het appel. Tel daarbij nog de talloze gsm-camera’s en digitaaltjes en u begrijpt dat de jongens best niet in hun neus konden peuteren tijdens de show. Dit moet zowat het best gedocumenteerde optreden zijn dat de groep de afgelopen tijd heeft gegeven. De vertegenwoordiger van de platenmaatschappij mag tevreden zijn.

Op Rock Werchter  (en andere festivals) werd hun optreden best gesmaakt en met Charlotte hebben ze zelfs een minihitje op hun conto staan. Een mooi begin voor een beginnend groepje en opnieuw het bewijs dat “being in the right place at the right time” nog steeds van levensbelang is voor een band.

Met ‘Fractured Life’ hebben ze een plaat gemaakt, die erg goed in het oor ligt en duidelijk in de smaak valt bij een doorsnee publiek. Je kan hen er dan wel van beschuldigen dat ze voor de grootste gemene deler gaan, maar je moet de nummers toch nog altijd schrijven.

Wanneer de vier jonge snaken het podium van de Marconi-studio beklimmen, valt meteen op hoe jong ze nog zijn. Maar die jeugd vertaalt zich in enthousiasme en er wordt dan ook vanaf opener Get In Line meteen ingevlogen. Zanger Chris Wall speelt aanvankelijk gitaar, maar geeft (op single Charlotte na) voor de rest toch de voorkeur aan de piano, die hij trouwens met veel animo bespeelt. Omdat hij zijn vingers als hamers op de toetsen doet neerkomen, mag het geen wonder heten dat het zweet hem al snel op het voorhoofd parelt: inzet genoeg dus. De jongeman heeft bovendien een prachtige stem – ietwat hees met een mooi vibrato – en gebruikt die zoals het hoort. En ook de rest van de band – gitarist Tom Pritchard, bassist Jim Maddock en drummer David Jordan - zet zich tot het uiterste in.

De set beslaat slechts tien nummers waarbij vooral Just Abuse Me en volgende single No More Running Away(waarbij de gitarist en de bassist de drummer bijstaan met extra percussie) opvallen. Gecommuniceerd wordt er weinig, tenzij de obligate “Thank you” en aanverwanten. Maar vooraf is er al beloofd dat de heren na hun optreden graag een handtekeningsessie houden. Ook dat heeft de platenmaatschappij mooi geregeld.