Dissonant Festival Day 2
Zwarte zaterdag in Antwerpen
Jan Vael
Hof ter Lo, Borgerhout (Antwerpen) — 8 november 2008
In het weekend van 21 en 22 maart vond, verspreid over zes locaties in Antwerpen, de tweede editie van het grootste alternatieve stadsfestival van België plaats: Dissonant. Op de affiche ook dit jaar weer heel wat lekkers uit de wereld van de dance, rock, techno, breakcore, drum 'n' bass, etc. En liefhebbers van de betere wave hadden zaterdag verzamelen geblazen in zaal Hof ter Lo, waar onder andere The Neon Judgement en Project Pitchfork geprogrammeerd stonden.
De vroegste vogels konden het korte setje meepikken van een man met hanekam die door het leven gaat onder de naam Sickdoll en zijn muziek zelf het liefst omschrijft als "No-fi minimal synthwave madness with a kick ass punk attitude". Daarmee is alles in feite zowat gezegd behalve dan dat zijn elektronische spielereien ons nog het meest aan een hedendaagse versie van de melancholische Neue Deutsche Welle uit de vroege jaren tachtig deden denken. De kwaliteit van de nummers was wisselvallig en ook de stage-act was vrij clichématig, maar we hebben al (veel) slechtere festivalopeners moeten doorstaan.
Voor de volgende band, het Engelse Dragons, waren onze verwachtingen behoorlijk hooggespannen en tot onze vreugde gingen ze achteraf ook met de trofee van "ontdekking van de avond" naar huis. Hun duistere eightiessound, doordrenkt met gothicinvloeden, greep ons ogenblikkelijk bij het nekvel en voerde ons naar hogere sferen. Dragons, live een sextet aangevoerd door de met een prachtige diepe stem begiftigde zanger Anthony Tombling, zou wel eens de juiste groep op het juiste moment kunnen zijn. Door onze collegascribenten werden ze immers reeds in één adem genoemd met Editors en Interpol. De machtige songs van hun debuut ‘Here Are The Roses’ bleven in Antwerpen probleemloos overeind, wij stonden erbij en keken ernaar met toenemende bewondering.
Ook de Bruggelingen van Red Zebra lijken wel voor het podium geboren en hebben ons nog nooit teleurgesteld. Hun passage op Dissonant was niet bepaald onvergetelijk, maar hun aanstekelijke punk- en new wavenummertjes gingen er wel weer vlotjes in en creëerden voor het eerst (maar niet voor het laatst!) vanavond uitbundige danstaferelen in het publiek. Nostalgisch als we zijn, genoten we vooral van gouwe ouwen zoals The Ultimate Stranger, I’m Falling Apart, Living Room en Art Of Conversation, maar ook het recentere werk en de twee covers (van The Sound en Joy Division) mochten er zijn.
De ster van Project Pitchfork, aan het begin van dit millennium nog de populairste band in de Duitse alternatieve hitlijsten, is de laatste tijd wat aan het tanen. Hun tegenvallende optreden op het Gothic Festival in Waregem in de zomer van vorig jaar was helaas niet van aard om die trend te keren, maar in Hof Ter Lo waren ze alleszins in betere doen. Frontman Peter Spilles had er duidelijk zin in en begaf zich zelfs eventjes tussen zijn enthousiaste fans op de eerste rijen om de temperatuur aldaar op te meten. En die steeg naarmate de show vorderde gevoelig, want Pitchfork speelde heel wat prijsnummers uit zijn discografie (met het heerlijke Souls als persoonlijke favoriet) en zorgde aldus voor een welgekomen revanche.
Enigszins anders verging het afsluiter The Neon Judgement, die we nog niet zo lang geleden de AB zagen inpalmen met de integrale uitvoering van hun debuut ‘1981-1984’. Tijdens het Dissonant festival hoopten we natuurlijk dezelfde magie te mogen ervaren, maar in plaats daarvan kregen we een zoutloze herhalingsoefening te zien. Dirk Da Davo en TB Frank boden het publiek weliswaar waarvoor het gekomen was – de recyclage van een onvervalst stukje Belgisch electro-erfgoed – maar ook niet meer dan dat. De versies van klassiekers zoals The Fashion Party, TV Treated en I Must Be On My Own misten de impact die we in Brussel wel door lijf en leden voelden daveren, wat niet belet dat ze nog steeds erg straf klonken. En laat er geen twijfel over bestaan: ook wij gingen ongegeneerd uit de bol tijdens bissen I Wish I Could, Tomorrow In The Papers en Miss Brown (to name but a few), alleen hadden we het allemaal al eens eerder - en vooral overtuigender gebracht - meegemaakt.